shahsahil

nice one

2011-08-08T04:09:00.001-07:00

http://movedbylove.org/blog/view.php?id=50

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

nice one - prabhu na divaanaa thavaanu chhe

2011-08-08T04:09:00.000-07:00

હું જેમ જેમ તારો દીવાનો થતો ગયો,

બસ એમ એમ મારો જમાનો થતો ગયો.

એનો થતો ગયો અને આનો થતો ગયો,

કોને ખબર હું કેમ બધાનો થતો ગયો !

આપી છે તારી પ્રીતે નજરને વિશાળતા,

તારો થયા પછી હું ઘણાનો થતો ગયો.

વ્યક્તિત્વ ઓગળી ગયું તારા વિચારમાં,

મોટા થવાની સાથ હું નાનો થતો ગયો.

કેવી અસર થઈ છે મને તારા સંગની-

જાણે કે હું જ મારા વિનાનો થતો ગયો !

-રાહી ઓધારિયા

listen here: http://tahuko.com/?p=11403

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

nice one...

2011-08-08T04:08:00.000-07:00

http://www.charityfocus.org/blog/view.php?id=9545

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

good one

2011-07-15T11:30:00.001-07:00

આપણા અંતરની બારી (Window) ખોલવા માટે Username છે : 'શાંતિ' અને તેનો password છે 'ધીરજ'. જે લોકો આ રીતે નિયમિત log-in કરે છે તેમના જીવનના Background માં પ્રસન્નતા આપોઆપ Download થતી રહે છે.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

good read - જો આ હોય મારું અંતિમ પ્રવચન – ધીરુબહેન પટેલ

2011-07-15T11:30:00.000-07:00

http://www.readgujarati.com/2011/07/13/antim-pravachan/

જો આ હોય મારું અંતિમ પ્રવચન – ધીરુબહેન પટેલ

[ 'કોફીમેટ્સ' – 'વિકલ્પ' અને 'ભવન્સ કલ્ચરલ સેન્ટર, અંધેરી'ના ઉપક્રમે 5મી જૂન, 2010ના દિવસે અપાયેલું વ્યાખ્યાન, 'નવનીત સમર્પણ' સામાયિક જુલાઈ-2011માંથી સાભાર અહીં પ્રસ્તુત છે.]

કુતૂહલ અને કલ્પનાની બે પાંખો સાથે જ લઈને જન્મી છું. છેક નાનપણથી મને મારી આસપાસના વિશ્વ વિશે અપાર કુતૂહલ. તમામ ઈન્દ્રિયો વડે જે જ્ઞાન પ્રાપ્ત થયું તેને બરાબર સમજવાની સતત અને ઊંડી વૃત્તિ મારામાં હતી અને પ્રશ્નો દ્વારા કે વાચન દ્વારા તે સંતોષાય નહીં ત્યારે કલ્પનાની મદદ લેવામાં મને કશું અજુગતું લાગતું નહીં. એને લીધે છબરડા પણ થતા અને મઝાય ઘણી આવતી.

શબ્દોની મદદ વગર પણ જીવજંતુઓ કે પક્ષીઓ સાથે સંવાદ થઈ શકે છે એવી મારી આગવી શોધ હતી. અલબત્ત, એમાં ઘણે ભાગે ભ્રમણા જ હશે પણ તે વખતે એવું લાગતું નહીં. દાખલા તરીકે એકાદ કીડી પાણીના રેલા ભણી જતી દેખાય ત્યારે હું એને કહું કે, 'અરે, આ શું કરે છે ? એ બાજુ તો તું ડૂબી જઈશ. એના કરતાં આમ જમણી બાજુ વળ, ત્યાં કોરું છે. ત્યાંથી આગળ જવાનો રસ્તો પણ છે !' હવે એવું બને કે કાગનું બેસવું ને તાડનું પડવું એ ન્યાયે કેટલીક વાર કીડીબાઈની દોટ અટકી પણ જાય અને સાવ સ્વાભાવિક રીતે એ જમણી બાજુ વળી પણ જાય ત્યારે હું એનો જીવ બચાવ્યાનો આનંદ પણ અનુભવું અને કેટલીક વાર એ સીધેસીધી આગળ વધીને પાણીના રેલામાં તણાઈ પણ જાય ત્યારે મને ઘણો અફસોસ થાય. આ બધા બાળપણના ખેલ કોઈ ને કોઈ સ્વરૂપે પછી પણ ચાલુ રહ્યા એટલે જ હું મારાં પાત્રો સાથે સંવાદ રચી શકી હોઈશ એવું મને હવે સમજાય છે.

જોકે આ જાતની પ્રવૃત્તિમાં આપણા પારસી બંધુઓ કહે છે એમ ભેજું પોચું પડી જવાની શક્યતા ઘણી પણ મારંા એવું ન થયું એનું મુખ્ય કારણ મારાં અત્યંત સ્નેહાળ અને સમજુ માતાપિતા. એમને એટલી તો ખબર પડી કે એમને ત્યાં ઘણું મોડું પધારેલું આ ફરજંદ એકદમ રાબેતા મુજબનું નથી. પણ એમણે મને મારી રીતે વિકસવાની બધી તક આપી છતાં જીવનમાં શિસ્ત અને જવાબદારીનું મહત્વ પણ ઘણું છે એમ સમજાવ્યું. એને લીધે જ હું સ્વાભાવિક બની શકી. આ ક્ષણે એમનો ઋણસ્વીકાર કર્યા વિના હું આગળ ન વધી શકું. જીવનમાં જેટલું મહત્વ બુદ્ધિનું છે તેટલું જ મહત્વ લાગણીનું પણ છે અને એ બન્નેની સમતુલા જાળવીને ક્રિયાશીલ બન્યા વગર કોઈ પણ વ્યક્તિ નાની કે મોટી સિદ્ધિનો સંતોષ મેળવી શકતી નથી એ સત્ય દ્વારા મનમાં ધીરે ધીરે ઊગ્યું અને સ્થિર થયું તે એમના પ્રતાપે.

અત્યારે આ બધી વાત માંડવાનું પ્રયોજન એ છે કે આપણે બાલ્યાવસ્થાનું મહત્વ ઓછું આંકવું ન જોઈએ એ સત્ય મને સાંપડ્યું છે અને એ હું માત્ર આ સભામાં આવેલા મિત્રો અને સ્વજનોને જ નહીં પણ બને એટલા વધારે લોકોને વારંવાર કહેવા ઈચ્છું છું. બોલાયેલા તેમ જ લખાયેલા શબ્દો દ્વારા હજુ તો જેને બોલતાંયે નથી આવડતું એટલું નાનું બાળક પણ લાગણીઓ અનુભવે છે અને પોતાની રીતે વ્યક્ત પણ કરે છે. એ અનંત શક્યતાઓનો ભંડાર છે. કોણ કહી શકે કે એ ભવિષ્યમાં શું થશે અને શું કરશે ? એનું આ ગ્રહ પરનું આગમન માનવજાત માટેનું એક વરદાન પણ હોઈ શકે – એક શાપ પણ હોઈ શકે. આપણે સર્વજ્ઞ નથી પણ આપણે એટલું તો કહી જ શકીએ- એને એની પોતાની રીતે ખીલવાની તક આપી શકીએ, એને આપણો સંપૂર્ણપણે નિરપેક્ષ અને સ્વાભાવિક સ્નેહ આપી શકીએ, આપણા મર્યાદિત અનુભવો અને સમજદારીની દીવાલો એની આસપાસ બાંધી દઈને, એને ગૂંગળાવી ન મારીએ, યોગ્ય અંતર જાળવીને એને જોતા રહીએ, અને એ જ્યારે આપણી તરફ મીટ માંડે ત્યારે એને આપણી નિકટતા અને હૂંફની ખાતરી આપીએ…. બસ, એટલું તો આપણે કરી જ શકીએ અને એટલું આપણે કરવું જ જોઈએ, સમસ્ત માનવજાતની ચિંતા નહીં કરીએ તો ચાલશે, એને જોવાવાળો પણ કોઈક છે, એ એનું કામ કરશે. આપણી સમક્ષ તો આ એક બાળક છે. આપણું પોતાનું, આપણા પરિવારનું, સંબંધીઓનું, પડોશીઓનું કે સદંતર અજાણ્યું. એના પ્રત્યે આપણું કર્તવ્ય છે અને એ કર્તવ્યપાલનનો આનંદ તત્ક્ષણ જ મળે છે અને આપણે માટે કલ્યાણકારી હોય છે એ હું જાણું છું અને તમને સૌને જણાવવા માગું છું.

એ કર્તવ્ય શું છે અને આપણે એ શી રીતે બજાવી શકીએ એનો વિચાર કરતાં તો મોટું ભાષ્ય રચવું પડે પણ આ જમાનો ભાષ્યોનો નથી, સૂત્રોનો છે. 'આત્મવત સર્વ ભૂતેષુ' એ નાનકડું સૂત્ર આપણને ક્યાંનું ક્યાં લઈ જાય છે એનો તો જરા વિચાર કરો ! એને અમલમાં મૂકતાં સૌથી પહેલાં તો આપણે આપણી જાતમાંથી બહાર નીકળવું પડશે. બહુ અઘરું છે એ. પણ તે કર્યા સિવાય આપણો છૂટકો નથી. એ કર્યા સિવાય આપણે 'પરકાયાપ્રવેશ' શી રીતે કરી શકીશું ? પારકાનાં સુખદુઃખ શી રીતે જાણી શકીશું ? એ જાણ્યા વગર કોઈને સુખી શી રીતે કરી શકીએ અને એને દુઃખ ન થાય એની કાળજી કેવી રીતે લઈ શકીએ ?' આ બાળક જાણે કે હું જ છું એવું ક્ષણવાર પણ અનુભવ્યા સિવાય આપણને શી રીતે સમજાય કે આપણાથી પાંચ-છ ગણી ઊંચી કદાવર અને બળવાન વ્યક્તિ વડે પરાણે વેગથી ઘસડાવામાં કેટલી તકલીફ થાય છે ? ખાવું ન હોય છતાં બળજબરીથી મોઢામાં ખોસવામાં આવેલા ખાદ્ય પદાર્થ તરફ કેવી ઘૃણા ઉત્પન્ન થાય છે ? આ તો માત્ર બે ઉદાહરણ આપ્યાં, આવાં તો કેટલાંયે પરાક્રમ આપણે બાળકો પર કરતાં હોઈએ છીએ. અને આપણને તો એ ખ્યાલ સુદ્ધાં નથી આવતો કે પોતાનો અણગમો વ્યક્ત કરવાનું એકમાત્ર સાધન-ક્રંદન જ્યારે એ વાપરે ત્યારે આપણે એને કેટલી ઘાતકી રીતે વઢીને ચૂપ કરી દઈએ છીએ. શું ગંદું ને શું ચોખ્ખું એની સ્પષ્ટ વ્યાખ્યા બાળક પાસે નથી હોતી. એ સમજ આપણે એને આપણા વર્તન દ્વારા ઉગ્ર થયા વગર આપવી પડે છે. એને માટેની ધીરજ કે સમય આપણી પાસે છે ? આ દિશામાં એક વાર વિચાર કરતા થશો એટલે મને ખાતરી છે કે મારા કરતાં ઘણા આગળ નીકળી જશો અને આપણી સામાજિક વિસંવાદિતાનાં કારણો તમને જડશે ને સંભવતઃ નિવારણ પણ સૂઝશે. આ વાત વધારે પડતી લાગે છે ? પણ મને કહો જોઈએ, જેનું બાળપણ સુખી અને આનંદી હોય તે વ્યક્તિ આગળ જતાં દુષ્ટ અને પરપીડામાં રાચનારી બને એવી શક્યતા ઓછી નથી ? પછી તો ભાઈ, જીવન અનેક વિલક્ષણતાઓથી ભરપૂર છે. મારી પાસે આપણા બધા કોયડાઓના ઉકેલ નથી, માત્ર કેટલાક વિચારો છે. એવો જ એક વિચાર વિસ્તૃત રૂપ ધરીને મારી પહેલી નવલકથા 'વડવાનલ'નાં છસો પાનાં બની જાય કે આજની આ સભાની પાંચ-દસ મિનિટ બની જાય, મારે શું ? હું તો ખેડૂત કોમની છું. ચાલતાં ચાલતાંયે મુઠ્ઠી દાણા આ બાજુ અને મુઠ્ઠી દાણા પેલી બાજુ ફેંકતી જાઉં. એમાંથી કયો દાણો ફળદ્રુપ જમીનમાં પડી ને લીલોછમ છોડ બનીને લહેરાશે ને ક્યો દાણો જીવજંતુનો ખોરાક બનશે કે પછી ત્યાં ને ત્યાં કોહવાઈને નાશ પામશે તેની મને કેમ ખબર પડે ? તેની મારે પરવા પણ શા સારુ કરવી જોઈએ ? આપણે તો આપણું કામ કરવાનું. દાણા ફેંકવાના. દા દેવો હરિહાથ છે.

અચ્છા, પણ એ નાનકડી ટોપલીમાં દાણા આવ્યા ક્યાંથી ? વિદ્વજ્જનોના સહવાસમાંથી, વાંચવાનું શીખ્યા પછી અનેકાનેક લેખકોનાં પુસ્તકોમાંથી, નાનામોટા અનુભવોમાંથી, આસપાસની જીવંત સૃષ્ટિના નિરીક્ષણમાંથી, સમવયસ્કોના વર્તનમાંથી, જાતજાતના વક્તાઓનાં ભાષણોમાંથી, ચર્ચાસભાઓમાંથી કે નિયમ તરીકે બોલાતાં કે ગવાતાં ભજનોમાંથી ને સંસ્કૃત શ્લોકોમાંથી ? ક્યાંથી ? વિચારનાં મૂળ શોધવાં અઘરાં છે. હું નાની હતી ત્યારે ગાંધીજીનો જમાનો હતો. એમનો પ્રભાવ સર્વવ્યાપી અને ઊંડો હતો. અમારે માટે એ રાષ્ટ્રપિતા કે મહાત્મા ગાંધી નહોતા. બાપુ કે બાપુજી જ હતા. મારાં બા એમના નિકટના અનુયાયીઓમાંનાં એક, એટલે ઘણી નાની ઉંમરે એમને નિકટથી જોવાનો, એમની વાતો સાંભળવાનો, એમનું ફુલ્લપ્રફુલ્લ હાસ્ય માણવાનો લહાવો મળેલો. એમની અસર મારા પર કેટલી ઊંડી હશે એના બે દાખલા આપું. મારાં બાને સૌથી પહેલી વાર જેલ થઈ ત્યારે મને ચોથું વર્ષ ચાલતું હતું. વાંદરાની કોર્ટમાં એમનો કેસ ચાલેલો. ન્યાયાસને કોઈ અંગ્રેજ હતો. જ્યારે સજા ફરમાવવામાં આવી અને એમને પોલીસ પહેરા હેઠળ અદાલતના ખંડમાંથી લઈ જવામાં આવ્યાં ત્યારે મારા પપ્પાજી અને ભાઈઓ સાથે હું પણ ત્યાં જ ઊભી હતી. મારી પાસેથી પસાર થતાં જનેતાનું નૈસર્ગિક વાત્સલ્ય ઊભરાયું અને એમણે મને ઊંચકવા હાથ લાંબા કર્યા. પોલીસે કડકાઈથી એમને વાર્યાં અને આગળ ચાલવાનો હુકમ કર્યો. તરત ન્યાયાસનેથી અવાજ આવ્યો 'ડોન્ટ બી ઈન્હ્યુમન, લેટ હર ફૉન્ડલ હર ચાઈલ્ડ !'

બાએ જ્યારે મને તેડી લીધી ત્યારે એમની આંખમાં ઝળઝળિયાં હતાં પણ એમની આ દીકરીના મનમાં પોતાના કે બાના કરતાં પણ ગાંધીજીની ચિંતા વધારે એટલે એમને ગળે વળગીને મેં એમના કાનમાં આસ્તેથી કહ્યું, 'બા ! બધાના દેખતાં રડશો નહીં. નહીંતર આપણા ગાંધીજીનું માનાપમાન થશે.' નાને મોંએ મોટી વાત ! બાએ તરત મને વહાલથી દાબી દીધી અને પછી નીચે ઉતારી દઈને સ્વસ્થતાથી આગળ ચાલ્યાં. આ પ્રસંગ અત્યારે કહેવાનું કારણ એટલું જ કે બાલમાનસ પર ગાંધીજી અને એમની લડતનો કેવો ઊંડો પ્રભાવ હશે કે માતૃવિયોગનું દુઃખ દબાઈ ગયું અને ગાંધીજીનું ખોટું ન દેખાય એની ચિંતા વધારે થઈ ! વળી 'માનાપમાન' જેવો શબ્દ ક્યાંથી મોઢે ચડ્યો હશે ? એકલું અપમાન કહ્યું હોત તો ન ચાલત ? પણ મારા શબ્દરાગનાં મૂળિયાં ઘણાં ઊંડાં, એટલું તો નક્કી.

લખતાં આવડ્યું ત્યારથી એક એકદમ ખાનગી અનિયતકાલિક ડાયરી લખવામાં આવતી. અમારા વહાલા બાપુને ઉપવાસનો શોખ ઘણો તે વારેવારે ઉપવાસ પર ઊતરે અને અમારા જીવ અદ્ધર કરી દે. તે દિવસે ઘણા ભાગે મારી વરસગાંઠ હતી પણ મેં લખ્યું શું ? '29-5-1933નું પ્રભાત ઊગ્યું ને ગાંધીજીએ ઉપવાસ છોડ્યા. આખું જગત હસ્યું કે હાશ ! ગાંધીજીએ ઉપવાસ છોડ્યા.' આખી જિંદગી ખાદી પહેરવા સિવાય બીજું તો મેં કંઈ કર્યું નથી જેથી મને ગાંધીવાદીનું લેબલ લગાડી શકાય પણ ગાંધીજીના વ્યક્તિત્વની અસર મારા પર કેટલી ઊંડી હશે તે મને મારી એ ડાયરી પરથી સમજાય છે. એમનાં ક્યાં વિચારબીજ મારા મનમાં ક્યા સ્વરૂપે પ્રગટ્યાં હશે તેની ખબર નથી પણ એટલું તો નક્કી કે એમનું ઋણ સ્વીકારવું પડે. એમની સાયંપ્રાર્થનામાં સ્થિતપ્રજ્ઞના શ્લોકો આવે તે જરાયે અર્થ જાણ્યા વગર બાની સાથે સાથે બોલવાની ટેવને લીધે મોંએ થઈ ગયેલા. એ મને પાછળથી બહુ કામ લાગ્યા. અનાયાસે સંસ્કૃત ભાષાનો પણ પરિચય થયો એ પણ એક મોટી વાત બની.

સંસ્કૃત ભલે દેવ ભાષા હોય કે ન હોય, કમ્પ્યુટર ભાષા હોય કે ન હોય- મારે દેવો સાથે કોઈ અંગત પરિચય નથી, કમ્પ્યુટર સાથે તો એથીયે ઓછો છે. પણ હું એટલું તો બરાબર જાણું છું કે મુસાફરીએ નીકળતા સંતાનને મા છેલ્લી ઘડીએ થોડુંક ભાથું બંધાવી આપે તેના જેટલી તો આપણા જીવનમાં સંસ્કૃતની કિંમત છે છે ને છે જ. અડીઓપટીની વેળાએ જ એની ખરી કિંમત સમજાય. એ ભાષા આપણે સમૂળગી ન જાણતા હોઈએ ત્યારે આપણું બીજું બધું જ્ઞાન ગમે તેટલું હોય તોયે આપણને કશીક ઊણપ વરતાય છે. મૂંઝવણને વખતે કોણ આપણને હળવેકથી કાનમાં કહેશે 'મનઃપૂતં સમાચરેત્' ? કોઈનો છેડો પકડીને ભવસાગર તરી જાઓ એવું કહેવાને બદલે ઋષિ આપણને કહે છે- થોભ, આંધળૂકિયાં ન કર. જે આચરણ તું કરવા માગે છે તેનો શાંતિથી, મનના ઊંડાણમાં જઈને વિચાર કર. જો તને તે યોગ્ય લાગે તો જ કર, અન્યથા નહીં. મન વડે એટલે કે મનન વડે સારી રીતે તપાસી લીધા પછી એ તને પવિત્ર લાગે, શુદ્ધ લાગે તો બેધડક ઝંપલાવ. કોઈની પરવા ન કર. માત્ર બે શબ્દોમાં- સંસ્કૃતના બે શબ્દોમાં આપણને કેટલી મોટી વાત કહેવામાં આવી ?

શાસ્ત્રોનું અધ્યયન તો થવાનું હોય ત્યારે થાય, સંસ્કૃતનાં સુભાષિતો અને સૂત્રો તો ઠેરઠેર વેરાયેલાં, વીખરાયેલાં પડ્યાં છે. એમની ચમક કીમતી રત્નોની છે. એ કાલગ્રસ્ત થતાં નથી, કારણ કે માનવજીવન, માનવસ્વભાવ, માનવવર્તનના ઊંડા અભ્યાસની એ નીપજ છે. પુસ્તકસ્થાતુ યા વિદ્યા, પરહસ્તગતં ધનમ; કાર્યકાલે સમુત્પન્ને, ન સા વિદ્યા, ન તદ્ધનમ્' એ ઉક્તિમાં રહેલા ડાહપણનો અનુભવ આપણને કેટલી બધી વાર થાય છે ? યોગ્ય પુસ્તક અથવા કમ્પ્યુટરની માલિકીના અભાવે આપણને ખરે વખતે જોઈતી માહિતી નથી મળતી ત્યારે આપણી કેવી હાલત થાય છે ? તેવી જ રીતે આપણા હોવા છતાં આપણા કાબૂમાં ન હોય એવા પૈસા આપણને ખરે વખતે કામ ન લાગે ત્યારે આપણે કેવી લાચારી અનુભવીએ છીએ ? ચાલો, જવા દઈએ આ વાત નહીંતર આ કલાક પણ આપણને ઓછો પડશે. મારું કહેવાનું ફક્ત એટલું જ છે કે સંસ્કૃતનું અજ્ઞાન કે અવગણના આપણને પોસાય એમ નથી. એને લીધે આપણે સાહિત્યની સમજ, ધર્મશાસ્ત્રોનું જ્ઞાન, ભાષાનું લાલિત્ય અને સમૃદ્ધિ, એવું તો ઘણું ઘણું પામી શકીએ છીએ એટલું જ નહીં, પણ મોટા ભાગની ભારતીય ભાષાઓ સાથે પણ પરિચય કેળવી શકીએ છીએ. એક જ પ્રાંતની સંસ્કૃતિ પૂરતો આપણો પરિચય સીમિત રહે તે આ જમનામાં આપણને કેવી રીતે પોસાય ? એટલે સો વાતની એક વાત- સંસ્કૃત આપણે થોડુંઘણું તો જાણવું જ જોઈએ. જેમ પશ્ચિમની દુનિયાના રાહઘાટ સમજવા માટે થોડુંઘણું અંગ્રેજી જાણવું જ જોઈએ-એમ !

અત્યારે મારે એક મજા છે. આ ચર્ચાસભા નથી. મારું પ્રવચન છે. એટલે મારે જે કહેવું હોય તે નિશ્ચિંતપણે તમને કહી શકું. તમે મારી સાથે સંમત થાઓ કે ન થાઓ, તમારે સાંભળવું તો પડે જ ! કેવું સરસ ! આ પરિસ્થિતિનો લાભ લઈને હું તમને ફરી ફરીને કહીશ, સંસ્કૃતની અવગણના ન કરો. તે સાથે તમારી માતૃભાષાને પણ પ્રેમથી અપનાવો, એ માત્ર ભાષા નથી, તમને તમારા સાંસ્કૃતિક વારસા સાથે જોડતી કડી છે. એની ઉપેક્ષા કરીને ફેંકી દેવાથી તમે જીવનમાં શું ગુમાવી રહ્યા છો એનો તમને ખ્યાલ નથી. એટલું તો સમજો કે મૂળિયાં વગરના માણસની કોઈ કિંમત નથી. અરે, એ પોતે પણ વતનની અને માતૃભાષાની હૂંફ અને આત્મીયતાને આધારે જ સ્વસ્થ જીવન જીવી શકે છે એ વાતનીયે એને ખબર નથી નહીંતર પોતાનાં સંતાનોને શૈશવથી જ માતૃભાષાવિહોણાં રાખવાનું પાપ એ આચરી જ ન શકે. પણ આ મૂલ્યપરિવર્તન અથવા મૂલ્યહ્રાસનો જમાનો છે. શું કીમતી છે અને જાળવવા લાયક છે અને શું નકામું અને ફેંકી દેવા લાયક છે એ વિશેનો નિર્ણય આપણે કહી શકતા નથી. પહેલાં જેમ બાપદાદા કરતા આવ્યા હોય તે જ કરવા લાયક, અને તે જ કરવું જોઈએ એવી માનસિક આળસ આપણામાં હતી તે હજુ ગઈ નથી. માત્ર બાપદાદાની જગ્યા પાડોશીઓએ કે ઝડઝમકવાળા 'પેજ થ્રી' પર શોભતા નામાંકિત લોકોએ લીધી છે. જાતે વિચાર કરવો, જિંદગીનો રાહઘાટ નક્કી કરવો અને વિધ્નોની પરવા કર્યા વગર તેને વળગી રહેવું એવો પરિશ્રમ આપણને પસંદ નથી. અને આ આળસુ વૃત્તિને આપણી જાહેરખબરો પંપાળે છે ને બહેકાવે છે. હું જાણું છું કે આ જાહેરખબરિયા યુગમાં આવી વાતો કરીએ તો આપણે જુનવાણી અને પછાત વિચારવાળા ગણાઈએ પણ એ જોખમ ખેડીને પણ હું એટલું તો કહીશ કે મારું જીવન મારું પોતાનું જીવન છે અને એના પર કાબૂ ધરાવવાનો ને મારી એકએક વાતમાં દખલ કરવાનો હક હું કોઈને આપતી નથી. કેવી પથારીમાં સૂવું ને ક્યાં ઓશીકાં વાપરવાં ત્યાંથી માંડીને મારા દાંત, વાળ, ચામડી, તંદુરસ્તી, પ્રવાસ, મનોરંજન, રહેઠાણ, ખોરાક, ચીજવસ્તુઓ, વાહન, પૈસાની ગોઠવણ- એકએક બાબતમાં કોઈ મને શા માટે સલાહ આપે અને એ સલાહ મારે શા માટે માનવી જોઈએ ? પરંતુ આ લોકોની પકડમાંથી છૂટવું બહુ મુશ્કેલ છે. આપણે પાષાણયુગમાં તો પાછા જઈ શકતા નથી અને આ યુગમાં ગાડરિયા પ્રવાહથી છૂટા પડવા જઈએ તો ચક્રમ ગણાવાનો અને જૂથની બહાર ફેંકાઈ જવાનો પૂરેપૂરો સંભવ છે. એ જોખમ ખેડવા આપણે તૈયાર નથી એટલે મૂંગે મોંએ આ ઓશિયાળી જિંદગી જીવ્યા કરીએ છીએ અને ક્યારેક થોડી બડબડ કરી લઈને સંતોષ મેળવીએ છીએ કે આપણે આપણો મત જાહેર કર્યો. પણ એનો અર્થ શો ? એવો અર્થબર્થ શોધવાની આપણને ફુરસદ પણ નથી અને જરૂર પણ નથી. ખરું કે નહીં ? આપણા મુનશીજીએ- કનૈયાલાલ માણેકલાલ મુનશીએ મને એક વાર કહેલું કે, 'ધીરુ, વ્હેનેવર યુ ફેઈસ અ પ્રોબ્લેમ આઈધર મેન્ડ ઈટ ઔર એન્ડ ઈટ બટ ડોન્ટ ગ્રમ્બલ અબાઉટ ઈટ !' કેવી લાખ ટકાની વાત કહી હતી એમણે ? આવા વંધ્ય કકળાટથી આપણે આપણી જાતને જ નુકશાન કરીએ છીએ- પામતા તો કશું જ નથી.

પરંતુ વિચાર કરવો- આપણે આપણી મેળે સ્વતંત્ર રીતે વિચાર કરવો અને તેને અમલમાં મૂકવો એ કંઈ સહેલી વાત નથી. વજ્જરની છાતી જોઈએ અને ગમે તે પરિણામ આવે તે વેઠી લેવાની માનસિક તૈયારી જોઈએ. એવું સાહસ ખેડવું શા માટે ? મોટા લોકો બેઠા છે, એમને બધી ખબર છે, એ કહે એ પ્રમાણે ઊંધું ઘાલીને કર્યા ન કરીએ ને નિરાંત ન ભોગવીએ તે આ બધા જખંડામાં પડીએ ? આપણે સૌ મોટે ભાગે આવી મનોવૃત્તિ ધરાવીએ છીએ અને તે આપણને સદી ગઈ છે. એ તરફ સહેજ અંગુલિનિર્દેશ કર્યો બાકી ઉપદેશક થવાની કે મારા એક પ્રવચનથી તમારી જીવનપદ્ધતિ બદલી નાખવાની મને કોઈ મહત્વકાંક્ષા નથી- નથી એવી કોઈ લોકોત્તર લાયકાત, પણ આ બાબત ઘણી વાર જીવ ચચણ્યા કરે છે તે આજે લાગ મળ્યો એટલે તમને કહી નાખ્યું- બસ એટલું જ ! તમે પણ પછી શાંતિથી જોશો ત્યારે મારી આ વાત ખોટી નહીં લાગે એટલું જ નહીં, પણ તમને કદાચ એ પણ સમજાશે કે ચીલો ચાતરીને ચાલવાની તો આપણામાં હિંમત છે જ નહીં, પણ જેમનામાં છે તેમની કદર કરવાની, કે સાચા અનુયાયી બની રહેવાની શક્તિ પણ નથી. ખરે વખતે પાણીમાં બેસી જવાની કે જ્યુડાસની પેઠે 'કોણ જીસસ ? એને તો હું ઓળખતો પણ નથી !' એવું કહેવાની નબળાઈ પણ આપણા સૌમાં ઓછાવત્તા અંશે છે એટલું કબૂલ કરવાની સચ્ચાઈ પણ આપણામાં નથી. પરંતુ દુનિયા આપણા જેવા સામાન્ય માણસોથી ભરેલી છે. એમાં કાળા વાદળની રૂપેરી કોર હોય તો ફક્ત એટલી કે આપણી આ નબળાઈ પણ કાયમી નથી. વચ્ચે વચ્ચે એનો પડદો ઊંચકાય છે અને આપણામાં રહેલા તેજસ્વી આત્માનાં ક્ષણભર દર્શન થાય છેય ખરાં. એ દર્શન ક્ષણજીવીને બદલે કાયમી બની રહે એવો કીમિયો ક્યારેક તો શોધાશે એવું મને લાગે છે. આપણે નહીં તો આપણા પછીની પેઢી, તેના પછીની પેઢી ક્યારેક તો માનવજાતને આ નબળાઈના લાંછનમાંથી ઉગારશે જ.

આ વાત મેં અત્યારે કહી એનું એક કારણ છે. મરાઠી બંધુઓનો શબ્દપ્રયોગ અપનાવીને કહું તો હું 'ભયંકર' આશાવાદી છું. છેક છેલ્લી ઘડી લગી, છેલ્લી પળ લગી મને થાય કે હજુ કોઈક ચમત્કાર થશે, ભગવાન નહીં કરે તો માણસ કરશે, માણસ નહીં કરે તો ભગવાન કરશે- કોઈક તો કરશે જ. આવી માન્યતા પાછળનાં કોઈ તર્કબદ્ધ કારણો મારી પાસે નથી. ફક્ત શ્રદ્ધા છે. એ મારામાં જન્મથી જ હતી કે ધીરે ધીરે ઊગી અને દઢ થઈ તેની મને બરાબર ખબર નથી. કદાચ મારા 'વિનાશના પંથે' નાટકમાં એનો ચિતાર છે પણ આજેય એટલું તો હું માનું જ છું કે શ્રદ્ધા વગર જીવન શક્ય નથી. બીજું બધું તો જવા દો, આ બહાર કાઢેલો શ્વાસ પાછો અંદર જશે જ એની કોઈ ખાતરી છે ? છતાં આપણે એવું માની લઈએ છીએ અને લહેરથી જીવીએ છીએ. મનમાં ઊંડે ઊંડે એવી નિરાંત ન હોય તો આપણે કશું પણ સુંદર અને ચિરસ્થાયી રચવામાં વર્ષોનાં વર્ષો ગાળી શકત ? આ જેવી છે તેવી માનવસંસ્કૃતિ આપણી પાસે હોત ? અથાગ મહેનત અને ખંતથી મચ્યા રહેતા અનેક નામી અને અનામી વૈજ્ઞાનિકો વિના આજની આપણી અનેક આશ્ચર્યકારક સિદ્ધિઓ પ્રાપ્ત થઈ હોત કે ?

શ્રદ્ધા જેવું જ બીજું બળ છે પ્રેમ. એને વિશે અનેક ભાષાઓમાં હજારો ને લાખો શબ્દો લખાયા છતાં હજી કોઈ એની સંપૂર્ણ અને અંતિમ વ્યાખ્યા બાંધી શક્યું નથી. ઊંડા સાગરની જલપરી જેવો એ ક્યારેક દેખા દે છે અને પાછો અદશ્ય થઈ જાય છે. આ પ્રેમ તે નરનારી વચ્ચેનો જ નહીં, માતાપિતા ને બાળક વચ્ચેનો જ નહીં, પોતાના ધર્મ કે રાષ્ટ્ર માટે જીવન ન્યોછાવર કરી દેતા શૂરવીરોનો, પોતાની માન્યતા માટેનો જ નહીં પણ એક સ્વચ્છ અને સુંદર સ્વયંભૂ પ્રેમ જે ગમે ત્યારે ગમે તેના હૃદયમાં પ્રગટે- કોઈ માણસ માટે કે પશુપંખી અથવા વનસ્પતિ માટે પણ, કોઈ નદી માટે કે પર્વત માટે, કોઈ મંદિરના દેવ માટે, કોઈ સંત માટે, કોઈ રંક માટે, કોઈ પીડાગ્રસ્ત કે જીવનથી હારી ગયેલી વ્યક્તિ માટે. એ પ્રેમ કારણોથી પર છે, પવિત્ર છે અને એની શક્તિ અપાર છે. આવું બધું હું તમને ધડાધડ કહી નાખું છું એટલે એની કિંમત ઓછી ન આંકશો. ખરું જોતાં આ શબ્દોમાં બંધાય એવી વાત જ નથી. એને સમજવા માટે જોઈએ એકાંત, અંદર જરા ઊંડા ઊતરવાની વૃત્તિ, કોઈ પણ જાતના પૂર્વગ્રહ કે બંધનોથી રહિત એવું મોકળું મન. શ્રદ્ધા અને પ્રેમ જીવનમાં કેવાં મહત્વનાં ચાલક બળ છે તે તમે પોતે જ સમજી શકશો અને કદાચ એ વાત મને સમજાવવા આવવાનું તમને મન થશે. ત્યારે મારું તમને સ્વાગત હશે, એ મારું સદભાગ્ય હશે. પણ તો પછી દુનિયામાં આ આટલી બધી મારામારી, વૈમનસ્ય અને કુત્સિતતા દેખાય છે તે શાથી ? એનું કારણ પણ શોધવું તો પડશેને ? મને તો લાગે છે કે આ બધાનું મૂળ છે માણસની અતિશય સંકુચિત અહંવૃત્તિ. હું એટલે હું અને બીજા બધા પર એવા બે પક્ષ પાડી દીધા પછી તો બને એટલું બધું હસ્તગત કરવાની વૃત્તિ જાગે જને ? એમાં આડે આવતાં વિદ્વાનોને કોઈ પણ ભોગે હટાવી જ દેવાં પડેને ? મારાં સુખદુઃખ તે જ મહત્વનાં, બીજા બધાનાં સુખદુઃખ તે નકામાં. એ તરફ મારે દષ્ટિ પણ શા સારું કરવી જોઈએ ? ગાયબળદ ઘરડાં થાય એટલે મારા માટે નકામાં- શા સારું મારે એમને જિવાડવાં જોઈએ ? જે માણસો મારી ધ્યેયપૂર્તિ માટે કામનાં ન રહ્યા તેમની હવે મારે શા માટે દરકાર કરવી જોઈએ ? આવી વિચારસરણીનો ભોગ બનીને માણસ અનેક અનિષ્ટો આચરે છે અને અંતે પોતે પણ એમાં સપડાય છે.

એને બદલે જો એ પોતાને એક વિશાળ ચૈતન્યપ્રવાહનો એક અંશ માને- માની શકે તો આ બધી હુંસાતુંસી ને સંગ્રહની લોલુપતા એની મેળે નાશ ન પામે ? હું સર્વસત્તાધીશ થાઉં એવી વૃત્તિ જ ક્યાંથી જાગે- જો એ પોતાને અને બીજા બધાને જુદાં જુદાં ચોકઠામાં ન ગોઠવતો હોય તો ? બહુ હાથવગો દાખલો પૈસાનો છે. લક્ષ્મી સૌને પ્રિય છે. થોડીક વધારે હોય તો બધાને ગમે. પણ વધારે એટલે કેટલી વધારે એનો કોઈ માપદંડ છે ? મને યાદ છે. દિવાળીના દિવસોમાં એક વખત બહુ નાની ઉંમરે મારે ધનની પૂજા કરવાનો પ્રસંગ આવેલો. હું બહુ ગભરાઈ ગયેલી. એટલી તો મને ખબર હતી કે આપણો બધો વ્યવહાર પૈસાથી જ ચાલે છે એટલે પૈસા તો જોઈશે જ. પણ કેટલા તે કંઈ સમજાય નહીં. કોઈની સાથે વાત કરીને ઉકેલ શોધવાની હિંમત નહીં એટલે મેં મારી મેળે શોધી કાઢ્યું અને વિધિસર પૂજા કરી લીધા પછી બે હાથ જોડીને મનોમન કહ્યું, 'હે માતાજી, તમે એટલાં ઓછાં ન આવતાં કે અમે દુઃખી થઈએ. અને એટલાં વધારે પણ ન આવતાં કે અમે બગડી જઈએ. અને મહેરબાની કરીને એકલાં ન આવતાં. જ્યારે આવો ત્યારે તમારા વર સાથે જ આવજો જેથી અમારું કલ્યાણ થાય.' આવી પ્રાર્થના સાતેક વરસની ઉંમરે કરેલી, આજે પંચ્યાશી થયાં પણ એમાં ખાસ સુધારાવધારા કરવાનં. મને સૂઝતું નથી. કદાચ શબ્દો વધારે સારા વાપરી શકું પણ મૂળ ભાવ એનો એ જ રહે. ચાલો, એક સંસ્કૃત સંવાદાત્મક શ્લોક યાદ આવ્યો, કહી નાખું ? કોઈ રાજા ભોજ જેવો દાનેશ્વરી રાજા હશે તે યાચકોને સંતોષ થાય એટલું ધન રોજ આપી દે. એના પ્રધાનને ચિંતા થઈ. બિચારો વફાદાર હશે એટલે એણે રાજાના દાનપ્રવાહને બ્રેક મારી અને જણાવ્યું, 'આપદર્થે ધનમ રક્ષેત' રાજાને આ વાત ન ગમી. એણે સામું પૂછ્યું કે 'શ્રીમતાં કુત આપદઃ' શ્રીમંત માણસોને વળી શાની આફત આવે ? પ્રધાને કહ્યું, 'કદાપિ કુપ્યતે દૈવઃ' ધારો કે નસીબ રૂઠ્યું. રાજા કંઈ ગાંજ્યો જાય એવો નહોતો. એણે તરત જવાબ દીધો 'રક્ષિતોપિ વિનશ્યતિ' અલ્યા, નસીબ જ જો રૂઠ્યું હશે તો આ બચાવેલું પણ ક્યાંથી રહેવાનું છે ? – પણ મુશ્કેલ છે, અતિ મુશ્કેલ છે આ બધું. ધનલાલસા એવી ચીજ છે કે ભલભલા એમાં સપડાઈ જાય છે અને જીવવાનું ભૂલી જાય છે. જોકે આપણા શાસ્ત્રકારો ઘણા શાણા છે. ધનને સદંતર અનિષ્ટ માનતા નથી. એ તો ઊલટાના કહે છે, 'પ્રથમે વયસિ નાધીતમ, દ્વિતીયે નોપાર્જિતમ ધનમ, તૃતીયે ન તપસ્તપ્તમ ચતુર્થે કિમ કરિષ્યતિ ?'

સો વરસની જિંદગીના ચાર ભાગ કરી નાખો ને પહેલા ભાગમાં એટલે પચીસ વર્ષ લગી ભણો. જે આ ઉંમરમાં ભણે નહીં, ત્યાર પછીનાં પચીસ વર્ષમાં ધન ન કમાય, ત્યાર પછીનાં પચીસ વર્ષમાં તપશ્ચર્યા ન કરે તે વળી છેલ્લા ચોથા ભાગની જિંદગીમાં એટલે કે પંચોતેર વરસ પછી શું કરવાનો જ હતો ?' આ ડહાપણભરેલી વાત પરથી મને આજકાલની એક મોટી સમસ્યા યાદ આવી. એ છે જુવાનો અને વૃદ્ધો વચ્ચેનો સૂક્ષ્મ વિગ્રહ. કુટુંબકલહનું આ પણ એક મોટું કારણ છે. પોતે મહેનત કરીને કમાયા હોય તેના પરનો માલિકીહક છોડી દેવો તે કંઈ કાચાપોચાનું કામ છે ? શાસ્ત્રો તો વાનપ્રસ્થાશ્રમની વાત કરે છે. પચાસ પછી અરણ્યવાસ કરો. હવે આપણાં પરાક્રમોને કારણે અરણ્યો તો ઝાઝાં રહ્યાં નથી. ત્યાં જઈને વસવાટ કરવામાં કેટલીયે જાતના કાયદાકાનૂન નડે એટલે ખરેખરા વનમાં જઈને રહેવાનું તો મુશ્કેલ પણ એવી મનોવૃત્તિ કેળવીને ઘરમાં રહી શકાય ? પોતાના પુત્રને ગૃહપતિ માની શકાય ? એનું આતિથ્ય સ્વીકારીને આનંદથી દહાડા કાઢી શકાય ? સામે પક્ષે દીકરાઓ પણ માતાપિતાના અનંત ઉપકારો યાદ રાખીને તેમના પ્રત્યે માનભર્યું વર્તન રાખી શકે ? બહુ મુશ્કેલ લાગે છે આ બધું, એટલે આપણે તોડ કાઢ્યો- વૃદ્ધાશ્રમ-ઘરડાં ઢોરને માટે જેમ પાંજરાપોળ તેમ ઘરડાં માબાપ ને વડીલો માટે વૃદ્ધાશ્રમ. પૈસા ભરી દેવાના, સમય મળે ત્યારે એકાદ આંટો મારી આવવાનો- વાત પતી ! વૃદ્ધોને પણ ઘરમાં દબાઈ ચંપાઈને રહેવાનું, વાતવાતમાં ઠપકો ખાવાનો અને પ્રાથમિક જરૂરિયાતો માટે ઓશિયાળાપણું વેઠવાનું તેના કરતાં પહોંચી જાઓ વૃદ્ધાશ્રમમાં, વાત પતી !

પણ વાત ખરેખર પતતી નથી. ઘવાયેલી લાગણીઓ અને નિષ્ઠુર વર્તનનો પશ્ચાત્તાપ ગમે તેવા ખૂણામાં હડસેલો તોયે ડોકિયાં કરે જ છે. ચાર આશ્રમનો જેણે વિચાર કર્યો હશે તેને ધન્ય છે. ત્રીજા આશ્રમમાં જ આસક્તિનો ત્યાગ કરતાં શીખો તો ચોથા આશ્રમમાં સંન્યાસી થઈ શકશો અને ચાર પુરુષાર્થમાંનો છેલ્લો-મોક્ષ-સુલભ બનશે. બહુ કડવું ઔષધ છે આ, હિંમત હોય તો પીઓ, નહીંતર બનાવનારની બુદ્ધિને દાદ તો દો ! જમાનો બદલાય તેમ ઔષધો બદલાય એ વાત જુદી છે પણ મૂળમાં વ્યાધિની પરખ તો સાચી જ છે ને ? તમારી મેળે વિચારો ને બને તો નવી ચિકિત્સા શોધી કાઢો. કદાચ નવું નિદાન પણ કરી શકો. પ્રયત્ન કરવામાં શું જાય છે ?

બાકી હું તો માનું છું કે આનંદ મારો જન્મસિદ્ધ હક છે. દરેક અવસ્થાએ આનંદની સુખની વ્યાખ્યા બદલાય એ વાત સાચી. નાનપણમાં એક ને બદલે બે પીપરમીટ મળે તો કેટલો બધો આનંદ થતો હતો ! જુવાનીમાં આખી પીપરમીટની બરણી સહેલાઈથી ખરીદી શકાય છતાં કોઈ ખરીદતું નથી એનું કારણ શું ? આનંદે હવે સ્થાન બદલ્યું છે. યૌવનમાં જે વસ્તુઓ આનંદદાયક લાગતી હતી તે ઘડપણમાં નથી લાગતી, કારણ કે આનંદે ફરી સ્થાન બદલ્યું છે. જીવનની દરેક અવસ્થાનું સુખ નિરનિરાળું હોય છે છતાં માણસને તે પ્રાપ્ત કરવાનું મન હોય છે જ અને પ્રાપ્તિમાં આનંદ મળે છે. એ બધી જાતના આનંદ જાણવા અને માણવા માટે માણસે દીર્ઘાયુષ્ય ઈચ્છવું જોઈએ. તે મેળવવા માટે શરીર સાથે સંવાદ રચવો જોઈએ. આ આપણું શરીર એક અજબ કરામત છે કુદરતની. એને સાચવીને વાપરો તો ટકે, નીરોગી રહે અને ધાર્યું કામ આપે. જાણીને પણ અજાણ્યા થાઓ અને બેફામ વર્તન કરો તો વહેલેમોડે બળવો પોકાર્યા વિના ન રહે. આયુષ્ય હોય તો પડી રહો ખાટલામાં નહીંતર પહોંચી જાઓ ઉપર, પણ વૃદ્ધાવસ્થાનો આનંદ કેવો હશે એ તો જાણ્યા વગરના જ રહી જાઓને ! એટલે શરીરને જાળવો, એ તમારી ફરજા છે. પણ શરીર તે જ તમે નથી. એ સત્ય પણ જાણવાનો પ્રયત્ન જરૂર કરજો. એમાં સફળ થશો ત્યારે માંદગીનો અને મોતનો ડર જતો રહેશે. 'દેહિતોસ્મિન યથા દેહે કૌમારં યૌવનં જરા તથા દેહાંતર પ્રાપ્તિસ્ધીરઃ તત્ર ન મુહ્યતિ !' એ ગીતાવાક્ય તદ્દન સાચું લાગશે, ડરામણું નહીં પણ આશ્વાસક લાગશે. એટલે બધે લગી ન પહોંચવું હોય તોયે કશો વાંધો નહીં. કોઈ અજાણ્યા બાળકના સ્મિતમાં, ઓચિંતી આવીને ભેટી પડતી પવનની લહરીમાં, તાજા ખીલેલા ફૂલની સુગંધમાં, સંગીતની નવી તરજમાં, તારુણ્યાવસ્થાના સૌંદર્યમાં, નભની મેઘલીલામાં- અરે જ્યાં જુઓ ત્યાં આનંદ જ આનંદ છે, એને માણવામાં વૃદ્ધાવસ્થા ક્યાં આડી આવે છે ? આ એક શાંત અને રમણીય સમય છે. જ્યારે મોટા ભાગના સંઘર્ષો શમી ગયા હોય છે, કશી ધમાલ નથી, કશી અપેક્ષા નથી, કોઈની સાથે હરીફાઈ નથી, મૈત્રી ઘણા બધા સાથે હોય છે, પુરોગામી વિદ્વાનો સાથે પણ ગોઠડી માંડી શકાય છે અને સૌથી મોટી વાત તો એ કે ધર્મ અથવા દેવીદેવતામાં ન માનતા હો તો પણ એક અંતર્યામીનું અસ્તિત્વ દિવસે દિવસે વધારે પ્રબળ અને આનંદદાયક થતું જાય છે. એની સાથેની નિકટતા, એની સાથેનો સંવાદ જીવનને સાર્થકતા ને મધુરતાથી ભરી દે છે. ક્યાં છે એકલતા ? ક્યાં છે ભૂતકાળની કડવી યાદો ? એ બધું તો ક્યારનુંયે ઝરી ગયું. વહી ગયું આ અસીમ આનંદના મહાસાગરમાં. એની એક છાલક તમારા સૌ પર છાંટીને આજે મને અહીં બોલાવીને મારી વાત સાંભળી તે બદલ આભાર વ્યક્ત કરું છું, આયોજકોનો અને સહનશીલ શ્રોતાઓનો.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: મારુ હોવું બસ છે

2011-07-13T02:14:00.000-07:00

મારુ હોવું બસ છે – આગંતુક

Posted July 9, 2011 by Atul Jani (Agantuk) in સ્વરચિત. Tagged: આગંતુક, બસ છે, મારુ હોવુ. Leave a Comment

મારે કશું થાવું નથી;
મારુ હોવું બસ છે.

મારે કશે જાવું નથી;
મારુ હોવું બસ છે.

મારે કશું ગાવું નથી;
મારુ હોવું બસ છે.

મારે કશું ખાવું નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

મારે હવે ફુલાવું નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

મારે સંકોચાવું નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

મારે હવે ભીંજાવું નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

મારે કશી ક્રીયા નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

મને કશો વિચાર નથી;
મારુ હોવુ બસ છે.

જન્મ-મરણથી પર છું એવો;
મારુ હોવુ બસ છે.

આવન-જાવનથી રહીત એવો;
મારુ હોવુ બસ છે.

શું નિત્ય ને શું લીલા? ખેલ સહુ આટોપી લીધા;
કોનો છગન? કોનો ગગન? – હું તો મારામાં મગન;
મિલન-જુદાઈ "આગંતુક" ને કેવા?
મારુ હોવુ બસ છે.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

geet - some old , some new

2011-07-08T01:32:00.000-07:00

***
જીવન ની એકે એક, ક્ષણ ને પ્રભુ, ઓગાળી દે, તારામાં તું,

મારું અવતાર કૃત્ય, એક જ છે, એક જ છે, તું મને મળે,
મારું અવતાર કૃત્ય, એક જ છે, એક જ છે, હું તને જોઉં, જીવન ની ...

આ આંખોમાં આંસુ, ઝુરણના હોય, કોમલતાના હોય, પળે પળે,
આ આંખોમાં આંસુ, આનંદ ના હોય, અહોભાવના હોય, પળે પળે, જીવન ની ...

તમે આવીને પ્રભુ, શૂન્ય કરો, મને શૂન્ય કરો, આ ચિંતાઓથી,
તમે આવીને પ્રભુ, શૂન્ય કરો, મને શૂન્ય કરો, આ અંહકારથી, જીવન ની ...

તમે આવી ને પ્રભુ, પૂર્ણ કરો, મને પૂર્ણ કરો, ગુણભાવન થી,
તમે આવી ને પ્રભુ, પૂર્ણ કરો, મને પૂર્ણ કરો, અસ્તિત્વ થી,

***
જીવન માં પ્રભુ તું:
જીવન માં પ્રભુ તું, મારી આંખો માં પ્રભુ તું,
ધ્યાન માં પ્રભુ તું, મારા શ્વાસો માં પ્રભુ તું...

તારા વિના પ્રભુ, મને એકલડું લાગે,
દર્શન દેવા ને, તમે આવો ને પ્રભુ...

તારા વિરહની વ્યથા, કોને કેહવા જાઉં પ્રભુ,
લૌકિક સુખ હવે, કારમું લાગે છે પ્રભુ...

દર્શન દુર્લભ છે, સુલભ કૃપા થી પ્રભુ,
આ ઉદાસીન આનંદ, સૌને આપો ને પ્રભુ...

અરજી સૂણો તમે, આ યાચકની પ્રભુ,
ભવસાગર નો સાહિલ, તમે લાવો ને પ્રભુ...

***
પ્રભુ મારા:
(તમન્ના ફિર ... રાગ ...)
પ્રભુ મારા બની જાશે, જો સાચા સેવક થયી જાશું...
આતમ અનુભવ મળી જાશે, જો પૂર્ણ સમર્પિત થયી જાશું...

*** દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે:
દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે, પછી શાના રહે કષાય રે?
પાંચે ઇન્દ્રિયો જિતાય રે, નિર્વિકલ્પ મન થાય રે !!!

ભાવ વ્રુધ્ધિ અનુભવાય રે, મોહ દ્રશ્ટિ પલટાય રે,
આતમ અનુભવ પમાય રે, ધન્ય ધન્ય થઈ જવાય રે !!!

સંયમ જીવન સધાય રે, અપ્રમત્ત ધ્યાન ધરાય રે,
ક્ષપક શ્રેણી મંડાય રે, કેવલ ગ્યાન લહાય રે !!!

પ્રભુ શરણુ જો ગ્રહાય રે, સૌના મન વચન કાય રે,
પ્રભુ પ્રેમ માં તણાય રે, દુ:ખ નો દરિયો તરાય રે !!!

આપણા થી કાંઇ ના થાય રે, પ્રભુ દ્વારા બધુ કરાય રે,
દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે, ગુરુ જણ પુઆ થી પમાય રે !!!

*** તડપન સમરણ...
(રાગઃ બંધન બંધન ઝંખે મારું મન..., ચંચલ ચિતવન...)

તડપન સમરણ હર પલ હર પલ, મન ઝંખે પ્રભુ તને મલવાને,
દરિશન દો ઓ પ્રાણ પ્યારેસર, બસ એજ રટણ મુજ અંતરીએ...

તારા વિરહ ની વ્યથા માં આ સેજડી, આંસુઓની ધારા માં ભીની થયી છે,
તારા અભિયન્તર અરૂપી આ રૂપ ને, મારો આતમ પ્રગટાવવાં અધીરો થયો છે,
તારી ક્રુપા વિના એ શક્ય નથી, બસ ખાલી કરી દે કર્તા બુધ્ધિને... તડપન સમરણ...

તારી કરુણા વરસે પ્રભુ સવિ જીવ પર, હું સ્વાર્થી નિર્દયી બની જીવી રહ્યો છું,
તમે પર કહ્યા પુદગલ અને વિભાવો ને, હું સર્વ જીવો ને પર માની બેઠો છું,
મને સ્વ-પર ભેદ સમજાયો નથી, બસ તિમિર હણો જ્ઞાન અજવાળે... તડપન સમરણ...

તારી ભક્તિ ની પ્રભુ મને લગન લાગી છે, સમતા સુશ્રુષા ની મને પ્રિત બંધાઇ છે,
સંસાર ની અપેક્ષા સર્વ શુન્ય થઈ છે, સ્વાધ્યાય સત્સંગ થી શ્રધ્ધા થોડી સ્થિર થઈ છે,
તારી અમી દ્રશ્ટિનો હું પાત્ર બનું, બસ આપી દે આતમ અનુભવને... તડપન સમરણ...

આ મનુષ્યનો ભવ સફળ બનાવી દે, મને ગુપ્તિ સમિતિ ના રંગે રંગી દે,
ગુરુ ચરણોમાં જીવન સમર્પિત બને, એમનાં યોગે ઉદાસીન આનંદ સમીપે રહે,
ભવ સાગર નો સાહિલ લાવી દે, બસ જોડી દે પ્રેમના તાંતણીએ... તડપન સમરણ...

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: good read

2011-06-29T23:04:00.000-07:00

A drop of compassion

The dharam peti u gave me in november, I gave it to my son with the idea of sensitizing him towards service. Told him to fill it up with money as and when he could, and when it would be full, he should decide as to how would he serve with the money collected in it. I waited and waited for months. Till jan, there was hardly any money in it. I would keep reminding my son about 'dharam peti' and since he was earning, he should be putting things regularly. Come end of feb and rooshabh(my son)'s dharam peti was still virtually empty.

I thought about it and felt am I pushing him? Am I doing anything wrong? Am I being impatient? While reflecting on these questions, I realized my entire approach was all wrong, I was at fault. I decided to change my ways immediately. One evening while we all were at the dinner table, my husband(rasesh), rooshy, myself and tai(helper at home), I made an announcement. I got dharam peti out and said..this is our family dharam peti. Anyone who wants to add any amount of money anytime can add to it. Once it is full, we all will decide what service should be done with the money inside. Iam going to add in it first and i removed rp 1 coin and put it in the peti. there was no turning back after that. Next day at the dinner table I enquired loudly…….i hope we all remember the dharam peti. Tai immediately told me……bhabie I added rs 2 last evening and she shared the story of dharam peti with the cook and suman(part time helper) who started adding to it too.
Slowly and steadily the dharam peti got full. In the month of may, It was really full. I asked everyone at the dinner table again as to what should we do with the peti money? It was unanimously decided that lets do something for the poor leper beggar who sits under our building. The question was, what should we do for him? We decided to ask him as to what would he like to have. I went down and asked him about it. What a shock I got. The man whom I have been seeing since past 5 yrs, the man whom we use to give extra food or clothes since years, did not understand or speak a word of hindi. It completely surprised me. He was a tamilian and could only speak tamil. I thought out of the box, called up prabu(myTFI fellow) there and there, who told me to speak to aditya(my TFI fellow) who was a tamilian . I called up aditya and explained briefly as to what was happening. Next 45 mins were innovative, constructive and tiring. It was a 3 way conversation on the cell phone. I would talk to aditya, then aditya would speak to the poor man, they would have a conversation, then I would come on the line and aditya would explain what was happening. Everyone on the street of peddar road was staring at us. A few of them crowded around us, couple of them asked me what was happening? I didn't know how to react? To get angry, ignore, answer their questions ? I just decided to focus on the work at hand. Thru this 3 way talk over the phone, I came to know that this poor physically deformed man wanted a lungi, a shirt and an umbrella.
1st week of june, I was in the car returning from my trip. It was pouring outside and my thoughts were on the poor man…..how was he handling the rains? He did not even have an umbrella. Did he have a pair of spare dry clothes. These thoughts were bothering me. Due to my travel I had not been able to utilise the dharam peti money by giving the poor man what he wanted. That night before sleeping I promised myself the first thing I will do the next morning is use the peti money for the reason it was created. Next day I went first to prarthna samaj, bought him a brand new umbrella, went to nallis and got him a lungi and rasesh had a new unused shirt. I got all the things together and went to the poor man. When I went to him with everything, I couldn't understand his language, nor did he understand what I was saying…..but the teary smile on his face said it all. Nothing could match the pleasure I got out of that moment. I had tears in my eyes myself. While going up, I messaged rasesh and rooshy saying mission accomplished. When I went up and put the dharam peti back , tai came with rs 10 and said…… this time iam going to put in first…..i was so proud of her. Then I realised……I still did not know the name of that poor man. Did it really matter?

Downside to Efficiency Based Economy

Through meditation I see how subtle the interconnections are between all of us. Living in an efficiency-based economy, the manifestation of that interconnection is less and less apparent. However, examples of how subtle, seemingly innocuous decisions lead to massive results can be seen. The dye from our Levi's kills life in the Pearl River and poisons the drinking water for 47 million people. The $15 cashmere sweater from Kmart is resulting in desertification of hundreds of thousands of acres of land. And yet the economy is driven by consumption so we buy more. One path away from this is to increase connection to the sources of products/services we buy. Very hard in the current construct, but seems so important as we cultivate the path of service.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

good ones

2011-06-04T08:46:00.000-07:00

માપો નહીં, પામો

પૃથ્વી પરનો મોટા ભાગનો માનવ-સમાજ દુઃખી છે, તેના વિવિધ કારણોમાંનું એક કારણ છે – અન્યને માપવાની ટેવ… માણસને એ કુટેવ છે, બીજાને સતત માપ્યા કરવાના… પોતાની ફૂટપટ્ટી નાની છે, તે જાણવા છતાં આવી પ્રવૃત્તિમાં તેને ન જાણે કેવી 'મજા' પડે છે ! માણસને 'માપવા'ને બદલે જો 'પામવા'ની વૃત્તિ આવે, તો જગતભરની વિષમતા-વિટંબણા આપોઆપ દૂર થઈ જાય. માપવા જતાં છિદ્રાન્વેષી દષ્ટિ કામ કરે. પામવામાં શુદ્ધ સ્નેહ-અનર્ગળ પ્રેમ સક્રિય બને… સામેનાને પામવા પ્રયાસ કરવો, એટલે આપણી નિર્વ્યાજ લાગણીની અભિવ્યક્તિ કરવી ! (પડઘો પડ્યા વગર રહે ?)

એકાંત

સંસારના સઘળા ઘોંઘાટ વચ્ચે, અનેક લોકોની આવનજાવન વચ્ચે, સારા-માઠા પ્રસંગોમાંથી પસાર થતાં, ગમતી-અણગમતી પ્રવૃત્તિની જંજાળ વચ્ચે, દિવસની જબ્બર વ્યસતતા વચ્ચે કે રાત્રિના ઊંઘના અભાવે ગોથાં ખાતા, ખુશીના માહોલમાં કે ગમગીનીની સ્થિતિમાં – જેને પણ પોતાનું એકાંત મેળવતા આવડી ગયું તે જીતી ગયો ! પોતીકા એકાંતની વિશિષ્ટ મનોમય સ્થિતિમાં જે થોડા શ્વાસ લઈ શકે છે, તે ગમે તેવા ઊંડાણમાં તરી શકે છે, બાકી – ડૂબનારાને આપણે ક્યાં નથી જોયા ?

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: jiv maitri, shivamstu...

2011-05-31T09:25:00.000-07:00

i wish this would change for all of us:

કોઈક પથ્થરો પાસે આવ્યું ને કહ્યું : માણસ બનો.

પથ્થરોએ ઉત્તર આપ્યો : હજી અમે પૂરતા કઠોર નથી.

- એરિક ફ્રાઈડ

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Pratima ji of Derasar at Ulsoor Lake Bangalore

2011-05-16T01:45:00.000-07:00

JPEG attached for Pratima ji of Derasar at Ulsoor Lake Bangalore

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: Tapovan Day School Info

2011-05-16T01:43:00.001-07:00

Attached are jpeg with contact info of various persons including principal and supervisor.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: good ones

2011-05-16T01:43:00.000-07:00

service doesn't start when you have something to give; it blossoms naturally when you have nothing left to take.

ધીરજ એટલે તમે કેટલી રાહ જોઇ શકો છો એ નહિ
પરંતુ રાહ જોતી વખતે તમે કેવી રીતે વર્તો છો તે…

માફી માગવી એનો અર્થ એ નથી કે તમે ખોટા છો અને સામેની વ્યક્તિ સાચી છે પણ એનો અર્થ એ કે તમે સંબંધનું મૂલ્ય તમારા અહમ કરતાં વધુ આંકો છો !!

જીવવું સરળ છે, પ્રેમ કરવો સરળ છે, હસવું સરળ છે, કોઇને સમજવું એય સરળ છે, બહુ જ મુશ્કેલ છે, સરળ બનવું !!!

મા કેમ સ્પેશિયલ છે ?
જ્યારે હું વરસાદમાં પલળીને આવ્યો,
ભાઇએ કહ્યું, "તારી છત્રી કેમ નહોતો લઇ ગયો ?"
બહેને કહ્યું, "વરસાદ રોકાય ત્યાં સુધી રાહ જોવી'તી ને !!"
પપ્પાએ ગુસ્સે થઇ કહ્યું, "શરદી થશે એટલે ભાન આવશે !!"
માએ મારા વાળ કોરા કરતાં કહ્યું, "વરસાદ, મારું બાળક ઘરે આવે ત્યાં સુધી તારાથી થોભી ન શકાય ?

સમય અને શિક્ષકમાં થોડો ફેર છે,
શિક્ષક શીખવીને કસોટી લે છે
સમય કસોટી લઇને શીખવે છે !!

સુન્દરમે રચેલો દોઢ લીટીનો પ્રેમ-ઉપનિષદ !

તને મેં ઝંખી છે -
યુગોથી ધીખેલા પ્રખર સહરાની તરસથી.

-સુન્દરમ

દરિયા ને રેતીમાં ફર્ક ફક્ત એક,
એક ભીની તરસ છે એક સૂકી

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

પૂર્વાગ્રહ વિના નું હકારાત્મક આનંદમય જીવન ...

2011-04-07T08:33:00.000-07:00

પૂર્વાગ્રહ વિના નું હકારાત્મક આનંદમય જીવન ...

http://www.readgujarati.com/2011/04/01/mukti-story/

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

honesty

2011-04-03T09:02:00.000-07:00

http://www.readgujarati.com/2011/03/28/pariksha-story/

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

શાશ્વત અસ્તિત્વ

2011-03-08T00:28:00.000-08:00

હું મનુષ્ય નથી, હું પુરુષ નથી;
હું સ્ત્રી નથી , હું બાળક નથી;
નથી કોઈ મારી જાત કે પાત;
હું તો એક શાશ્વત અસ્તિત્વ છું.

ન હું જન્મુ ને, કદી ના મરુ;
ન હું શ્વસુ ને, ન હું વસુ કશે;
સઘળું કાઈ મારામાં ઓતપ્રોત;
હું તો એક શાશ્વત અસ્તિત્વ છું.

ન કોઈ મારો દેશ, ન ભાષા;
ન હું કશું બોલું, ને ન ચૂપ રહું;
આસપાસ સર્વત્ર,અહી ને આઘે;
હું તો એક શાશ્વત અસ્તિત્વ છું.

વિવિધ દૃશ્ય તરંગો મુજમાં ઊઠે;
અને વળી શમે, પાછા મુજ મહી;
ઉષાસંધ્યાના રંગો, શમે કાળરાત્રીમાં;
હું તો એક શાશ્વત અસ્તિત્વ છું.

સુતો ત્યારે સ્વપ્નમાં, વિલસી રહ્યો;
જાગ્યો તો મુજ વિણ, કશુ ના મળે;
જાગ્રત,સ્વપ્ન ને વળી સુષુપ્તિમાંયે;
હું તો એક શાશ્વત અસ્તિત્વ છું.

from: http://bhajanamrutwani.wordpress.com/

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-12-17T18:32:00.000-08:00

Quote:

"The most important thing is asking what's the most important thing."

Story:

Learning How To Live Happily, Again
--posted by Neha on Jul 12, 2009

One of my patient's is a successful businessman and he told me that before his cancer he became depressed unless things went a certain way. Happiness was "having the cookie." If he had the cookie, things were good. If he didn't have the cookie, life wasn't worth a damn. Unfortunately, the cookie kept changing. Some of the time it was money, sometimes power, sometimes sex. At other times, it was the new car, the biggest contract, the most prestigious address.

A year and a half after his diagnosis of prostate cancer he sat shaking his head ruefully. "It's like I stopped learning how to live after I was a kid. When I give my son a cookie, he is happy. If I take the cookie away or it breaks, he is unhappy. But he is two and a half and I am forty-three. It's taken me this long to understand that the cookie will never make me happy for long. The minute you have the cookie it starts to crumble or you start to worry about it crumbling or about someone trying to take it away from you. You know, you have to give up a lot of things to take care of the cookie, to keep it from crumbling and be sure that no one takes it away from you. You may not even get a chance to eat it because you are so busy just trying not to lose it. Having the cookie is not what life is about."

My patient laughed and said cancer has changed him. For the first time he is happy. No matter if his business is doing well or not, no matter if he wins or loses at golf. "Two years ago, cancer asked me, 'Okay, what's important? What is really important?' Well, life is important. Life.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

For Every Love There Is A Heart

2010-12-14T16:46:00.000-08:00

For Every Love There Is A Heart

For every beauty there is an eye somewhere to see it.
For every truth there is an ear somewhere to hear it.
For every love there is a heart somewhere to receive it.

Author : Ivan Panin

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

બાળગીત

2010-12-11T23:15:00.000-08:00

નાની મારી આંખ, એ જોતી કાંક કાંક
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે!

નાક મારું નાનું એ સુંઘે ફૂલ મઝાનું
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે!

નાના મારા કાન, એ સાંભળે દઈને ધ્યાન
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે !

નાના મારા હાથ, એ તાળી પાડે સાથ
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે !

આંગળી મારી લપટી, એથી વગાડું ચપટી
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે !

પગ મારા નાના, એ ચાલે છાનામાના,
. એ તો કેવી અજબ જેવી વાત છે !

- ઉપેન્દ્રાચાર્ય

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-12-10T13:42:00.000-08:00

Various quotes on "problems":

"If you don't make mistakes, you're not working on hard enough problems. And that's a big mistake."

"In a day, when you don't come across any problems, you can be sure that you are travelling in a wrong path."

"Technology never solves a problem without creating ten more."

"The best way to escape your problem is to solve it."

"The significant problems we have cannot be solved at the same level of thinking with which we created them."

Story:

Two transformed people sharing Love (Long But Powerful):

Josh Stieber was in middle school when 9/11 was on the news; he vowed to enlist in the army after graduating high school, and sure enough, by 2007, he was deployed to BaghDad. What he saw transformed him:

I had grown up hearing ideas like "love your enemies", "return evil with good", and "judge not lest you be judged". But I treated these sayings that the central figure of my religion taught as if they were just nice sounding lines, but not practical. But slowly, my excuses started to fade away. I learned that the military trains people to hate and dehumanize entire people groups, not showing sadness for the difficult task of "removing evil". I learned that the Iraqis weren't waiting for us with open arms; in our towns, men, women, and children protested our presence. I learned innocent people die. I learned that it doesn't matter what uniform you have on, it's about what's inside. And sadly, the military tries to rob you of what's inside and the result is people treating killing like a joke and showing little care for human life.

It took a few wake up calls and the examples of other historical figures like Gandhi, Tolstoy, and MLK for me to run out of excuses for not living up to the man I claimed I believed in. He said "love as I have loved you". And the things I was doing and contributing to were showing just the opposite. After times of desperation and depression, the answer I found was love; it's stronger than fear, hate, suffering, and death.

By April 2009, he had left the army, and engaged on a bike ride to spread some love:

The other one was Conor. David Albert describes his remarkable story like this:

He was a Marine patrol leader, charged with searching houses in Fallujah and then Ramadi, arresting "suspected terrorists", etc.

He had much to say about military misconduct and was troubled by this for sometime. One day, he was ordered to search an entire block in Ramadi. On his orders, they went house to house, destroying furniture, breaking windows, terrorizing the entire population. (he has many stories about that as well). They found absolutely nothing. They finally came to the last house. Surprising to him, when he opened the door, it entered a small courtyard, with a magnificent lawn, and beautiful flowers (this, in the middle of the desert). Well, he ordered his men into the house, told them to break everything, while he swept the courtyard for weapons. He didn't find any, and took a shovel, and started to dig things up.

In a few minutes, a middle-aged man, wearing a dishdasha, came out of the house that was being wrecked, with a tray, and served them and the rest of the men tea. In perfect English, he asked Conor about his life, where he was from, whether he had any siblings, what he really liked to do, how Iraq was treating him. Not even a hint of bitterness or anger in his voice.

That was the day Conor decided to leave the military.

Both Josh and Connor are sharing their stories on the "Contagious Love Experiment" ... when two Iraq Vets found out that love conquers fear and hate, they began to spread it by journeying across the country.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Why Prabhu is waiting to give Samkit and other great gifts to us

2010-12-03T15:15:00.000-08:00

Prabhu is Ready.. Are we Ready...

પ્રિય માનવ,

તમને જે આપવામાં આવ્યું છે તે સઘળાંની કદર અને કાળજી કરતાં શીખો. તમારી પાસે જે છે તે

બધું મારી પાસેથી જ આવે છે એવું તમને બરોબર સમજાઇ જાય ત્યારે તમે એમ જ કરશો. તમે

આપનારને ખરેખર ચાહતાં જ હો છો ત્યારે તેણે આપેલા ઉપહારનું પ્રેમથી જતન કરો છો. પણ

તમે જ્યારે મારી ભેટની કાળજી લેવાનું ચુકી જાઓ છો ત્યારે એમાં મારા પ્રત્યેનું, એ બધી ભેટો

આપનાર પ્રત્યેનું વલણ પ્રગટ થાય છે. પ્રેમ એ જ ચાવી છે. તમે પ્રેમનો અર્થ જાણો છો ત્યારે

તમારી સંભાળ હેઠળ જે મૂકવામાં આવ્યું છે તે બધા માટે પ્રેમ અને કાળજી રાખવાનું તમે ચુકતા

નથી. બાળકને તમે કોઇ બહુમૂલ્ય સાધન રમવા માટે આપતાં નથી કારણ કે તમે જાણો છો કે

બાળક એનું ધ્યાન નહિ રાખી શકે. અને કદાચ તોડી ફોડી નાખશે. ઘણી બધી વસ્તુઓ, તમને

આપવા માટે હું રાહ જોઉં છું. પણ તમે એની સંભાલ રાખતાં ન શીખો, પ્રેમ અને કાળજીપૂર્વક

એનો જે રીતે ઉપયોગ કરવો જોઇએ તે કરતાં ન શીખો ત્યાં સુધી તમને એ હું આપી શકું નહિ

એટલે હું તમને મારી વધુ ને વધુ ભેટો આપી શકું તે પહેલાં તમે એને માટે તૈયાર થાઓ તેની

મારે ધીરજથી રાહ જોવાની છે.

હંમેશા તમારી સાથે જ

ઇશ્વર

સાભાર * 'ઓપનિંગ ડોર્સ વિધિન' * એઇલીન કેડી * અનુવાદ ઇશા કુન્દનિકા

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-12-03T13:14:00.001-08:00

Quote:

"Yesterday was the deadline for all complaints."

Story:

Two Wolves Within Us:

One evening an old Cherokee told his grandson about a battle that goes on inside people.
He said, "My son, the battle is between 2 wolves inside us all."

"One is Evil. It is anger, envy, jealousy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego."

"The other is Good. It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion and faith."

The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather Which wolf wins?
The old Cherokee simply replied, "The one you feed."

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

various reading

2010-11-29T12:56:00.001-08:00

---

પ્રસંગની શૂન્યતા જ પ્રસંગ લાગતી રહે

---

આનંદે નાચે

આનંદે નાચે મારું મન ઉમંગે નાચે

આનંદે નાચે

ઊગિયો દિન અહીં

દિલ મહીં સૃષ્ટિ ખિલી

જાગી આનંદની ઉર્મિ

મનડું દે છે તાલી

મનહર કોઈ રાગિણી સુણી

ઘેલી ઘેલી થાઉં રે

આનંદે નાચે

આનંદે નાચે મારું મન ઉમંગે નાચે

આનંદે નાચે

---

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

2010-11-26T23:15:00.000-08:00

Quote:

"Value has a value only if its value is valued."

Story:

The Myth of Multi-Tasking:

The rise of the social web has created a flood of information over the past few years. With this influx of life and data streams comes a desire to stay on top of it all. For many people, this means multi-tasking. While it's intuitive to think that handling so many tasks at once makes us more productive and efficient, multi-tasking actually does quite the opposite. According to Stanford Professor Clifford Nass, those who multi-task often seem less able to distinguish relevant from irrelevant, manage their memory, or switch from task to task. So, in the age of Twitter, email, and text messaging, what is one to do? Do one thing at a time, for 15 minutes each, Nass offers. "Then, take a quick scan at all the streams, and decide which one you're going to allocate the next 15 minutes to."

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

સુવિચાર

2010-11-23T12:11:00.000-08:00

ખાલી દ્રષ્ટિના બદલાવાથી જીવન દમન ને બદલે ઉર્ધ્વગમન બની જાય છે.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

nice graph... about talking vs. knowing

2010-11-21T23:36:00.000-08:00

attached one png...

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

We are being asked to take a Leap of Faith

2010-11-21T14:34:00.000-08:00

પ્રિય માનવ,

અમુક બાબત તમે જ્યાં સુધી અજમાવી ન જુઓ ત્યાં સુધી તમને કદી ખબર નહિ પડે કે એ

કારગત છે કે નહિ. ચાંપ પર આંગળી મૂકીને દબાવો નહિ ત્યાં સુધી ખબર નહિ પડે કે એમાં

વીજળી છે કે નહિ. એ કામ કરે છે એ પુરવાર કરવા માટે તમારે કોઇક ક્રિયા કરવી પડે. એવું જ

શ્રદ્ધાનું છે. તમે ખાલી બેઠાં બેઠાં શ્રદ્ધાની વાત કર્યા કરો પણ એના વડે જીવો નહિ અને તમારે

મન એનો શો અર્થ છે તે કોઇ જોઇ શકે નહિ તો એ બધું નિરર્થક છે. તમારી સલામતી બેંક

બેલેંસમાં હોય અને મરજી પડે ત્યારે એમાંથી ઉપાડ કરી શકાય છે એમ તમે જાણતાં હો તો, ત્યારે

શ્રદ્ધા વડે જીવવાની વાતો કરવી એનો કોઇ અર્થ નથી. એ તો જ્યારે તમારી પાસે કાંઇ કરતાં

કાંઇ ન હોય અને તમે ઊંડી ખાઇના છેડે ઊભાં રહીને પગલું ઉપાડી શકતાં હો અને તમારાં શ્રદ્ધા

અને સલામતી મારામાં રોપાયેલાં અને દૃઢ થયેલાં હોવાને કારણે તમે દેખીતી રીતે અશક્ય

લાગતી બાબતો કરતાં હો ત્યારે તમે શ્રદ્ધા વડે જીવવાની વાત કરી શકો અને એનું જીવંત

ઉદાહરણ બની શકો. તો જાઓ, તમારી શ્રદ્ધાને કસોટીએ ચડાવો અને પછી જુઓ કે શું થાય છે !!

હંમેશા તમારી સાથે જ

ઇશ્વર

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-11-19T13:40:00.000-08:00

Quotes on People:

The world suffers a lot!!! Not because of violence of bad people. But because of silence of good people!!!

All people are created with the equal ability to become unequal.

When I was young, I used to admire intelligent people; as I grow older, I admire kind people.

If you look for the bad in people expecting to find it, you surely will. Same is true for good.

You probably wouldn't worry about what people think of you if you could know how seldom they do.

Some people live as if they will never die, and they die as if they have never lived.

Story:

People In Our Life

During my second month of school, our professor gave us a pop quiz.

I was a conscientious student and had breezed through the questions, until I read the last one: "What is the first name of the woman who cleans the school?"

Surely, this was some kind of joke. I had seen the cleaning woman several times. She was tall, dark-haired and in her 50s, but how would I know her name? I handed in my paper, leaving the last question blank.

Just before class ended, one student asked if the last question would count toward our quiz grade.

"Absolutely," said the professor. "In your careers, you will meet many people. All are significant. They deserve your attention and care, even if all you do is smile and say 'hello'."

I've never forgotten that lesson. I also spoke to her, learned her name and said Thanks!

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: Blessings - Prabhu Krupa

2010-11-17T22:50:00.001-08:00

Life's Blessings

I cried because I had no shoes;
Till I saw a man with no feet.

Life is full of blessings.
Sometimes we're just to blind to see them.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

અત્તરિયાને – બાલમુકુન્દ દવે

2010-11-15T23:31:00.000-08:00

Really liked first 2 lines...

અત્તરિયા ! અત્તરના સોદા ન કીજીએ.

અત્તરિયા ! અત્તર તો એમનેમ દીજીએ.

હાટડી પૂછીને કોક આવી ચડે તો એને

પૂમડું આલીને મન રીઝીએ;

દિલની દિલાવરીનો કરીએ વેપાર, ભલે

છોગાની ખોટ ખમી લીજીએ.

ઊભે બજાર લોક આવે હજાર, એની

ઝાઝી ના પડપૂછ કીજીએ;

આપણને વહોરવા આવે, એને તે એલા

ગંધને રે બંધ બાંધી લીજીએ.

આઘેથી પગલાંને પરખી લઈએ, ને એના

ઉરની આરતને પ્રીછીએ;

માછીડો ગલ જેમ નાખે છે જલ, એમ

નજરુંની ડૂબકી દીજીએ

આછી આછી છાંટ જરી દઈએ છાંટી ને એવો

ફાયો સવાયો કરી દીજીએ;

રૂંવે-રૂંવે સૌરભની લેર્યું લહેરાય, એવાં

ઘટડામાં ઘેન ભરી દીજીએ.

અત્તરિયા ! અત્તરના સોદા ન કીજીએ.

અત્તરિયા ! અત્તર તો એમનેમ દીજીએ.

( આભાર : Readgujarati.com)

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-11-12T14:27:00.000-08:00

Quotes (related to goal/passion):

Either try making external conditions match our goals or change how you experience external conditions to make them fit your goals better.

Before it was my pride, it was my passion, before it was my aquisition, it was my ambition, before it was my reality, it was my dream.

Calendars are for careful people, not passionate ones.

It's not enough to have lived. Be determined to live for something.

Story:

I was wrong:

I said I could never give up my hamburgers or fried chicken, but now I'm a vegetarian.

I said I could never give up my cable TV, but I've been without it for 6 or 7 years now.

I said I could never give up my cigarettes, but I've been tobacco-free for nearly 5 years.

I said I could never give up my sweets, and now I only have a few bites now and then.

I said I could never give up my car, but I barely drive now and am going car-free next month.

I said I could never give up packaged foods, but now I almost only eat real food, unpackaged.

I said I could never give up my coffee, but I recently have.

I said I could never give up my running shoes, but now I run barefoot.

I said I could never get down to a handful of clothes, but I have.

If you think you could never do something … stop saying it. You just might surprise yourself.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: Guru mahima

2010-11-09T13:46:00.001-08:00

ગુરુ ગોવિંદ દોનો ખડે, કિસકો લાગુ પાય;

બલિહારી ગુરુદેવ કી, જીસને ગોવિંદ દિયો બતાય.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-11-05T22:18:00.000-07:00

Quote (instead one quote ... let me send few quotes related to life this week):

Golden years of life has nothing to do with gold.

Don't count the moments in your life, just think of number of lives you lived in each moment.

There are many things in life that will catch your eye, but only a few will catch your heart...pursue those.

You can't do anything about the length of your life, but you can do something about its width and depth.

The true meaning of life is to plant trees, under whose shade you do not expect to sit.

Three things in human life are important. The first is to be kind. The second is to be kind. And the third is to be kind.

My life is my message - Mahatma Gandhi.

Story:

Dedicate your Life:

During the land donation movement, Vinoba Bhave , who is also known as spiritual successor of Gandhi ji asks a 30 year old enthusiastic Gopal :" Do you take a pledge to dedicate your life for service ? " I do said Gopal without a blink and today at the age of 80, Gopal kaka with just one extra pair of clothes and almost no possessions works for the poorest of poor in rural India.

Knowing the magnitude of work Gopal kaka has accomplished in his lifetime, I once asked him, " Kaka what do you think, how many lives you must have changed ?
He looks at me and with a most beautiful smile, he replies " I am changed".

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: ઓગળતું અસ્તિત્વ

2010-11-05T21:35:00.001-07:00

ડિસ્કવરી ચેનલ પર પંડિત રવિશંકરના જીવન પર કાર્યક્રમ –

"સિતાર વગાડતી વેળા તમને શું અનુભૂતિ થાય છે ?"

"સામાન્ય રીતે તો ખૂબ રિયાઝ પછી જ જાહેરમાં વગાડવાનું હોય છે તેથી ખ્યાલ હોય છે કે શું વગાડવાનું છે છતાં જેમ જેમ સૂરમાં તલ્લીન થતા જવાય તેમ તેમ તેનું માધુર્ય અસ્તિત્વમાં ઓગળવા માંડે છે. તેનો પાશ ઘટ્ટ થતો જાય છે. એક તટસ્થ છતાં મોહક સંમોહનમાં ચાલ્યા જવાય છે અને તેમાં પણ ક્યારેક અચાનક નવી મીંડ આવી જાય કે સૂરમાં પલટો આવે ત્યારે તો સમગ્ર અસ્તિત્વ રણઝણી ઊઠે છે. માથાથી પગ સુધી એક અદભુત આંચકો લાગે છે. શરીર સ્થિર રાખવું અતિ મુશ્કેલ બને છે. એ પળ અદભુત હોય છે."

અને બીજા એપિસોડમાં પંડિત રવિશંકર પુત્રી અનુષ્કા સાથે સીતાર વગાડતાં દેખાય છે. આંખ બંધ કરીને સૌંદર્યથી છલકાતો તેમનો વૃદ્ધ ચહેરો ગાઢ સમાધિમાં છે. તાર પર આંગળીઓ ફરી રહી છે. તેમની આંખમાંથી અનર્ગળ આંસુ વહ્યે જાય છે. અનુષ્કાના હાથ વારંવાર થંભી જાય છે. પિતા સામે જોતાં તેની આંખો પણ ધુંધળાશ અનુભવે છે.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

વિચારો

2010-11-04T16:18:00.000-07:00

મારું આટલું સ્વીકારજો. માનું ઋણ ચૂકવવાનું ન હોય એ સાચું! પણ પ્રેમનો તો પ્રતિસાદ હોય ને !

જગત ની શ્રેષ્ઠ મૈયા કોણ ? પ્રભુ મૈયા, ગુરુ મૈયા અને મારી મૈયા.

એક ગામમાં એક અત્યંત ફૂવડ સ્ત્રી રહેતી હતી. એ એટલી બધી ગોબરી હતી કે કોઈ એના ઘરે જવાનું પણ પસંદ ન કરતું. એને જોઈને લોકો મોં બગાડતા, છતાં એ સ્ત્રીના વર્તનમાં કોઈ જ ફેરફાર થતો નહીં. એક દિવસ કોઈએ એ સ્ત્રીને એક ગુલાબ ભેટમાં આપ્યું. લાંબી ડાળખી સાથે એ ગુલાબનું ફૂલ ખૂબ જ સુંદર લાગતું હતું. એ ફૂવડ સ્ત્રીને પણ ગુલાબનું સૌંદર્ય અત્યંત આકર્ષી ગયું હતું. એણે એના ટેબલ પર પડેલા ફલાવરવાઝ (ફૂલદાની)માં એ ગુલાબને ગોઠવી દીધું, પરંતુ એ સાથે જ એક તકલીફ ઊભી થઈ. ગુલાબનું ફૂલ એટલું બધું સરસ લાગતું હતું કે પેલી ફૂલદાની એની પાસે ગંદી દેખાવા લાગી. એના પર દિવસોની ધૂળ જામી હતી એ સ્પષ્ટ દેખાવા લાગ્યું.

એ ફૂવડ સ્ત્રીએ થોડીક વાર સુધી તો એ જોયું ન જોયું કર્યું, પરંતુ પછી એનાથી ન રહેવાયું. ઘણાં વરસ પછી એણે એ ફૂલદાનીને બરાબર ધોઈને ચોખ્ખી કરી નાખી. ચકચકિત ફૂલદાનીમાં ડાંડલી સાથેનું એ ફૂલ એણે ગોઠવી દીધું. પછી એ કેવું લાગે છે તે જોવા એ બે ડગલાં પાછળ હટી, પરંતુ એ સાથે વળી એક ઉપાધિ ઊભી થઈ ! હવે ટેબલ ગંદું દેખાતું હતું ! આટલા સરસ ગુલાબની આજુબાજુ ટેબલ પર પડેલ કચરો એ સ્ત્રીથી સહન ન થઈ શક્યો. એણે આખું ટેબલ સાફ કરી નાખ્યું. એને એ પણ યાદ નહોતું કે છેલ્લે એણે એ ક્યારે સાફ કરેલું ! ટેબલ સાફ કરી, એના પર પેલી ગુલાબના ફૂલ સાથેની સ્વચ્છ ફૂલદાની ગોઠવતાં એને અત્યંત ખુશી થતી હતી. હવે એ સહેજ દૂર ઊભી રહીને આ દશ્ય જોવા લાગી. પરંતુ સૌથી મોટી ઉપાધિ તો બાકી જ હતી ! હવે એને ટેબલની સરખામણીમાં આખો રૂમ જ ગંદો લાગવા માંડ્યો હતો ! જોતજોતામાં એ સ્ત્રીએ પોતાનું ઘર તેમ જ આંગણું વાળીને ચોખ્ખું ચણાક કરી નાખ્યું !

જિંદગીના એકાદ ખૂણે થોડોક જ પ્રકાશ ફેલાય તો આપણે સમજી પણ શકીએ એ પહેલાં આપણા જીવનનો ખૂણેખૂણો પ્રકાશિત અને ઊજળો બની જતો હોય છે. બસ, જરૂર હોય છે એક કિરણને અંદર આવવા દેવા જેટલી જગ્યા કરવાની !

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

thought

2010-11-04T16:04:00.000-07:00

Beyond measurement:

With meditation, you can't push. Meditation is one of those things that cannot be forced. You just have ot make yourself available, and we do that by being still, being at ease, and paying attention. The depth you are looking for comes from letting go, not from "pushing deeper." But in any case, you shouldn't be so concerned with how deep your experience is. Consciousness is infinite. You could have a more powerful, more profound experience of it, but it is still the same infinite ground that you are speaking about. That is why, when we try to describe the experience of consciousness, words always fall short. We might use words like "powerful", "profound", or "deep," but the words are only a metaphor, a quantification of infinity, for that which cannot be measured. A little bit of infinity or a lot of infinity -- it's the same thing.

So you shouldn't worry about how meditation is supposed to feel, or spend too much time comparing your experience to what you may have heard from others or even to what you may have experienced yourself in the past. You are entering into a realm where measurement doesn't mean anything. Dwelling upon too many ideas about what meditation is supposed to be like is just a distraction from your own direct experience. Just make yourself completely available and then see what happens. The state of meditation is an immediate one. It doesn't require time. But if you're holding on to an idea of a particular kind of experience that you are convinced you need to have, you are not going to be able to see deeply into the experience that you are having right now.

Meditation -- and indeed, the recognition of enlightenment itself -- doesn't have anything to do with any kind of experience that you can imagine with the mind. The state of meditation, which is synonymous with enlightenment, is the freedom from experience, and that freedom is always imminent. But it does require a ceaseless willingness to relinquish any ideas you have about how it is supposed to feel. Then you will discover the englightened mind. It's right here. It is always already the ground of your experience in each and every moment.

--Andrew Cohen, in "Being and Becoming"

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥ - संत कबीर

2010-11-01T15:42:00.001-07:00

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

मन लाग्यो मेरो यार फ़कीरी में ॥

जो सुख पाऊँ राम भजन में

सो सुख नाहिं अमीरी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

भला बुरा सब का सुनी लीजे

कर गुजरान गरीबी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

प्रेम नगर में रहनी हमारी

खलिबनी आई सबूरी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

हाथमें कुंची बगल में सोता

चारो दिसी जागीरी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

आखिर यह तन ख़ाक मिलेगा

कहाँ फिरत मग़रूरी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

कहत कबीर सुनो भयी साधो

साहिब मिले सबूरी में

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

poem

2010-10-30T20:37:00.000-07:00

હવાથી પણ છૂટીએ – સુધીર પટેલ

કશું ના જોઈએ ચાલો, કશાથી પણ છૂટીએ;
અમસ્તું એટલું છે, એટલાથી પણ છૂટીએ !

નદી માફક વહીએ, બોજ ના કોઈ લહીએ;
રહીએ ત્યાં વસીએ નહિ, જગાથી પણ છૂટીએ !

ફરીએ પંખી જેવું ડાળ ડાળે, પાંદ પાંદે;
અખિલમાં એવું ભળીએ કે બધાથી પણ છૂટીએ !

રહે ના કોઈ વળગણ ને હટે સૌ એમ અડચણ,
ભરીએ શ્વાસ એવા કે હવાથી પણ છૂટીએ !

કહેવું હો સહજ ને હો સહજ રહેવુંય 'સુધીર',
કરમ છે છૂટવું તો એ જફાથી પણ છૂટીએ !

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

from blog reading : the corporation - the madness

2010-10-30T08:00:00.000-07:00

Every aspect of our lives have been pervaded by corporations. We eat not just fresh, simple food grown from local farms, but processed food (sometimes "organic" processed food) packaged by corporations, or fried up at chain restaurants. Coffee brewed by Starbucks. Computers made by Apple. Programs from Microsoft and Adobe. Shoes by Nike, clothes by Gap, homes by Crate & Barrel. We spend time at the malls, watch TV shows and movies made by major entertainment conglomerates, read books and magazines and newspapers by those same conglomerates, listen to our iPods, watch on the iPad, talk on the iPhone or Blackberry, get our email through Google or Apple, say hello on Facebook, get our news from CNN and The New York Times Company, do our workout at Gold's, eat our Weight Watchers, connect via Verizon.

And yes, I'm a part of this.

What part of our lives isn't controlled by corporations? A tiny portion, one that's shrinking rapidly.

Consider: a corporation wants to maximize profits, and to do so it will often cut corners, endangering our health and the environment. It will deceive us so that we will spend our money on its products. It will treat its employees horribly, to cut costs and drive up production. It will treat living, feeling animals like objects to be manufactured, cut up, processed, fried and packaged, ignoring the suffering of those animals because profits matter, not compassion. It will happily make us fat, because it knows that selling fried food devoid of nutrition is good for profits, while we die from heart disease and diabetes and cancer. Our earth is being devastated, which is good for profits but not for us as humans.

It's time to stop this madness. The corporation is a hungry beast, and we keep feeding it. Let's walk away, and let it die from hunger. Let's free ourselves, and create a world where living things are more important than profits.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

2010-10-29T19:30:00.000-07:00

Quote:

"We are all dreaming of some magical rose garden over the horizon instead of enjoying the roses blooming outside our windows today."

Story:

Not Enough Time? Try Doing Nothing: (Very Good Article about Meditation, Anger management, Being aware, etc:)

Not Enough Time? Try Doing Nothing:
Peter Bregman

I thought I took my bike on a ride through New York City's Central Park. But really? My bike took me on one.

My experience changed many times as external forces determined my mood. Happiness anticipating a great ride, frustration imagining it would be ruined by the race, relief when it wasn't, fear when people ran in front of me, fear again, followed by guilt and self-criticism, when my distraction nearly led to a crash. All in the course of a few short minutes. Which is how most of us go through our day. An angry comment puts us in a bad mood; an unexpected compliment cheers us up. It all matters, which is why the smallest comment can unhinge us. The solution, though, is simple. All we have to do is nothing. The trick: do it regularly, at least a few minutes a day.

I'm talking about meditating. Which just means sitting quietly, with your eyes closed, following your breath as it enters and then leaves your body.

Your mind will, of course, wander. The goal isn't to stay focused on your breath the whole time. It's to return to your breath when you've noticed that you've wandered. It's all about the noticing.

I've only just begun to practice meditating regularly. What I've noticed is that my mind spends most of its time planning and worrying about the future or going over and over the past. How will I approach that conversation? What will I say to that employee? What time should I leave for the meeting? Or Why did I say that? Did I respond appropriately? I should have acted differently when she asked me to help. It is Insane!!!

Which I think is the point, actually. We're all a little insane. We've got this fascinating present we're living in, and we can't seem to be present in it. We're so worried about either not having lived the last moment well or not living the next moment well that we end up missing the current moment entirely.

It's ironic because the less we live in the current moment, the more mistakes we'll make in it and the more material we'll have to stress about in the next moment.

My biggest obstacle? Time. With so much to do, it's counterintuitive to take time to sit and do nothing.

Here's the most interesting thing: sitting and doing nothing has made me significantly more efficient. 20 minutes of meditation helps me avoid hours of time lost in unproductive thought, unconstructive comments, and unstrategic actions.

A few days ago, in a meeting, someone interrupted me. When I asked to finish, he criticized me, in front of fifteen other people, for talking too much. I was embarrassed, angry, offended, and a million other things. But I took a breath, allowed him to continue with his interruption, and then, when he was finished, said what I had wanted to say. If I had reacted — told him off, called him out for interrupting me, stormed out of the meeting, talked over him — all of which I considered — it would have taken me, and everyone else, off track.

So, how does the practice of sitting and doing nothing help? It's practice. Each time we notice that we've left the breath, and we return to it, we're strengthening the muscle of living in the present and noticing. Which helps us return to the present when we're biking. Or listening. Or working.

Some people have a hard time just sitting. If that's the case, try this: next time you drive alone, shut everything off — phone and radio — and just breathe (with your eyes open, of course). Lots will happen — you'll get caught in traffic, someone will cut you off, someone will let you in her lane. As feelings arise, notice them. It's the perfect laboratory because you'll feel all sorts of things and yet there's nothing you can do but sit. Next time you have a strong emotion or inclination to act, you'll have a little more presence to help you evaluate whether that action will, ultimately, help or hurt.

I'm also suggesting meditation for business reasons. Losing awareness of how we're feeling or what we're thinking affects our relationships, our decisions, and our actions. Those are business issues.

As I exited the park at the end of my ride, I felt energized. Present. Aware of my feelings but not controlled by them. Which was good practice because when I got home and Eleanor was justifiably annoyed that I had taken such a long ride, I had the presence of mind to recognize that she was right and apologize.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: good video

2010-10-29T19:13:00.000-07:00

it is about how website kiva (about micro loan) came into existence...

and about one (different) perspective on charity or donations...

http://www.ted.com/talks/jessica_jackley_poverty_money_and_love.html

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: good poems

2010-10-29T19:12:00.000-07:00

**પ્રેમળ જ્યોતિ તારો દાખવી,
મુજ જીવનપંથ ઉજાળ … પ્રેમળ જ્યોતિ

દૂર પડ્યો નિજ ધામથી હું, ને ઘેરે ઘન અંધાર,
માર્ગ સૂઝે નવ ઘોર રજનિમાં, નિજ શિશુને સંભાળ,
મારો જીવનપંથ ઉજાળ … પ્રેમળ જ્યોતિ

ડગમગતો પગ રાખ સ્થિર મુજ, દૂર નજર છો ન જાય;
દૂર માર્ગ જોવા લોભ લગીર ન, એક ડગલું બસ થાય,
મારે એક ડગલું બસ થાય … પ્રેમળ જ્યોતિ

આજ લગી રહ્યો ગર્વમાં હું, ને માગી મદદ ના લગાર;
આપબળે માર્ગ જોઇને ચાલવા, હામ ધરી મૂઢ બાળ;
હવે માગું તુજ આધાર … પ્રેમળ જ્યોતિ

**હવે આ હાથ રહે ના હેમ !

મળ્યું સમયનું સોનું પરથમ વાપર્યું ફાવ્યું તેમ

હવે આ હાથ રહે ના હેમ !

બહુ દિન બેસી સીવડાવ્યા બસ કૈં નવરંગી વાઘા

સાવ રેશમી ભાતભાતના મહીં રૂપેરી ધાગા

જેહ મળે તે દર્પણ જોવા વણ લીધેલો નેમ… હવે આ હાથ રહે ના હેમ !

ભર બપ્પોરે ભોજનઘેને નિતની એ રાતોમાં

ઘણું ખરું એ એમ ગયું ને કશુંક કૈં વાતોમાં

પડ્યું પ્રમાદે કથીર થયું તે જાગ્યોય નહિ વ્હેમ … હવે આ હાથ રહે ના હેમ !

કદી કોઇને કાજે નહિ મેં કટકોયે એ કાપ્યું

અન્યશું દેતા થાય અમૂલખ મૂલ્ય નહિ મેં માપ્યું

રતી સરખું અવ રહ્યું એનો ઘાટ ઘડાશે કેમ ? … હવે આ હાથ રહે ના હેમ !

- પ્રિયકાન્ત મણિયાર

**માનવતા મરશો નહીં

જન્મ લીધો છે ધરા પર, માનવ દેહે અવતર્યા;

પગલે પગલે સંભાળજો, ચૂક્યા તો તરત જ મર્યા;

પોતાના સ્વાર્થને ખાતર, કોઈનું અહિત કરશો નહીં;

માનવી મરતાં ભલે, પણ માનવતા મરશો નહીં.

લાખ આવ્યાને ગયા, પણ નામ માત્ર તેના રહ્યાં;

અન્યના હિતને ખાતર, જાન કુરબાન જેણે કર્યાં;

દેશ-સેવાના કાર્યમાં, પાછી પાની કરશો નહીં;

માનવી મરતાં ભલે, પણ માનવતા મરશો નહીં.

આટલું ગુમાન શાને? શું લાવ્યાં? શું લઈ જશો?

હોંશીયારી કરશો તો તો, હાથ ઘસતાં રહી જશો;

દિવ્ય આત્મા છો તમે, દાનવતા કરશો નહીં;

માનવી મરતાં ભલે, પણ માનવતા મરશો નહીં.

"Even This Moment Will Change."

"I am not the body. The body is not mine."

"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

2010-10-22T22:44:00.000-07:00

Quote:

Happiness is a perfume you cannot pour on others, without getting a few drops on yourself.

Story:

Give Your Best To Relationships:

A boy and a girl were playing together. The boy had a collection of marbles. The girl had some sweets with her.

The boy told the girl that he will give her all his marbles in exchange for her sweets. The girl agreed. The boy kept the biggest and the most beautiful marble aside and gave the rest to the girl. The girl gave him all her sweets as she had promised.

That night, the girl slept peacefully. But the boy couldn't sleep as he kept wondering if the girl had hidden some sweets from him the way he had hidden his best marble.

Moral of the story:
If you don't give your hundred percent in a relationship, you'll always keep doubting if the other person has given his/her hundred percent..
This is applicable for any relationship like love, employer-employee relationship etc., Give your hundred percent to everything you do and sleep peacefully.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Mrutyu and Jindagi nu Abhimaan

2010-10-22T21:47:00.000-07:00

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: sadvichar

2010-10-22T11:11:00.000-07:00

મૌનના ફળરૂપે પ્રાર્થના, પ્રાર્થનાનું ફળ શ્રદ્ધા, શ્રદ્ધાનું ફળ પ્રેમ અને પ્રેમનું ફળ સેવા.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: liked this read from some blog

2010-10-21T11:36:00.000-07:00

I was reading a series in GQ called 10 Essentials where a designer or stylish celebrity names 10 things that are essential to them. I love the idea, but the lists seem like such tributes to luxury consumerism.

I'm the last guy that GQ would interview for this series (I have no sense of style, to start with), but it got me to thinking: what are my "10 essentials"?

And so I made a list:

1. What I wear: jeans. I love the thick texture of jeans. I wear them every day. Some people like synthetic fabrics because they're lightweight and dry fast, but jeans are just comfortable. I only buy my jeans at Goodwill.

2. What I also wear: T-shirt. I only have a few — black, blue, and grey — but I wear them everyday until they get thin.

3. How I hydrate: water. I do drink coffee and tea, but neither compares to plain water. I drink from the tap, throughout the day.

4. What I love to eat: fruit. Fresh from the farmer's market, or berries picked straight from the bush. Mmmm.

5. What entertains me: books. Any type. I get them used, from friends or the library.

6. My essential writing tool: a text editor. I'll also take a pen and small notebook, especially if I'm out and about and feel like writing.

7. What I do for fun: walk. I like to go outside and just take in the city, or nature. I don't even need shoes — barefoot walking is even more enjoyable. Even better: walk with someone I like.

8. Where I go for inspiration: nature. A nice park, a garden, a forest, the ocean, hills.

I ran out of things at this point — and the last couple aren't exactly things. I really tried for 10 items but I can't think of more. If I have the 8 items above, I'm very happy: jeans & t-shirt, water & fruit, a book and a notebook, a walk in nature.

I could live on just those items — of course I'd need other food for nourishment, but not much more. I don't even need a computer — I could write in a notebook and use a computer at a library to post to my blog.

You don't need consumerism to be very happy — in fact, I'd argue that life is better without it.

On similar lines:

If you think you need a new notebook in order to write, maybe the problem isn't your lack of a notebook, but your desire for a nice new one. Subtract the desire, and you can write without acquiring.

If you want a new iPhone (as I often find myself doing), consider whether this is a true need, or just a desire that can be eliminated. If you want new workout equipment, consider whether you can work out without any equipment.

An empty room (or the outdoors) contains all you need, other than food and water and basic clothing. In an empty room, you can meditate, sleep, pray, think, compose, do a workout, talk with a friend.

What you already have beyond an empty room — books or access to a library, a computer or access to one at a library, pens, maybe some paper, and all the other possessions in your life — are way, way more than you need.

When you subtract the desire, you can subtract possessions, and leave your mind, heart, and life free. Then the possibilities are endless.

reading here and there

2010-10-20T22:43:00.001-07:00

good poems:

હું તને એમ નહીં પૂછું
"તારી આંખમાં આંસુ કેમ છે ?"
માત્ર એટલું જ કહીશ
"આવ, મારી બાજુમાં બેસ !"

જે પ્રશ્નો નાં જવાબ
મળતા નથી...
પહેલા ઈશ્વર પાસે જતી...
તેને હવે
શોધું છું
હું
'ગૂગલ' પર !!!!!

બહાર વાદળ વરસે
ને ભીતર સળગે
મનના મોર ગહેકે
ને ભીની માટી મહેંકે
તું,
કેમ હજી ના વરસે???

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

વિચાર – શ્રી રામકૃષ્ણ પરમહંસ

2010-10-19T16:07:00.000-07:00

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

શ્રદ્ધા

2010-10-19T15:56:00.000-07:00

શ્રદ્ધા કે વિશ્વાસ વગર તો આ જગતનું અસ્તિત્વ જ ન હોત. એક ડગલું માંડ્યા પછી તમે બીજું ડગલું માંડી જ ન શકો-જો તમને શ્રદ્ધા ન હોય કે પૃથ્વી ખસી નહિ જાય.

લોકમુખે સાંભળેલી એક વાત છે કે એક ડરપોક પંખીને આકાશ ટકી રહેશે એવી શ્રદ્ધા નથી. એને ડર છે કે આકાશ નીચે પડશે. એથી એ પોતાના બે પગ ઉંચે રાખીને સૂએ છે જેથી આકાશ પડે તો તેને રોકી શકાય. આ શું છે? તેને આકાશમાં શ્રદ્ધા ભલે નથી, પણ પોતાના પગમાં પૂરેપૂરી છે. આ સ્વયંસ્ફૂરીત શ્રદ્ધા કયાંથી આવી? આ શ્રદ્ધા બીજુ કાંઈ નહિ, ઈશ્વરીય દેન છે જે આપણા બધામાં સ્વાભાવિક રીતે જ અસ્તિત્વ ધરાવે છે. ભલે આપણે આપણી જાતને "શ્રદ્ધાળુ" ગણાવીએ કે નહિ. સવાલ માત્ર એ શ્રદ્ધાને પરમ તત્વ પ્રત્યે વાળવાનો જ છે.

એકવખત એક નાની છોકરીનું રમકડું તૂટી ગયું. રાત્રે સૂતી વખતે એણે ભગવાનને પ્રાર્થના કરી. "હે ભગવાન, મારૂં રમકડું સરખું કરી દેજે." આ જોઈને એના મોટાભાઈએ એની મશ્કરી કરતા કહ્યું, "તૂં મૂર્ખ છો. ભગવાન તારી પ્રાર્થના ક્યાંથી સાંભળવાના છે? છોકરી એ જવાબ આપ્યો, "ચોક્કસ સાંભળશે."

સવારે એના ભાઈએ તૂટેલું રમકડું બતાવતા, ફરી મશ્કરી કરતાં પૂછ્યું, "કેમ, ભગવાને પ્રાર્થના સાંભળી કે?" છોકરીએ કહ્યું, "હા વળી. એમણે મને સમજાવ્યું કે હું હવે મોટી થઈ ગઈ છું એટલે મારે હવે રમકડાંની જરૂર નથી." આ જ શ્રદ્ધા છે. એ ભલે ચમત્કારો ન સર્જે, પણ એ જીવનની વિવિધ પરિસ્થિતીઓમાં જીવવાનું બળ જરૂર આપે છે.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે...

2010-10-18T11:21:00.000-07:00

દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે, પછી શાના રહે કષાય રે?

પાંચે ઇન્દ્રિયો જિતાય રે, નિર્વિકલ્પ મન થાય રે !!!

ભાવ વ્રુધ્ધિ અનુભવાય રે, મોહ દ્રશ્ટિ પલટાય રે,

આતમ અનુભવ પમાય રે, ધન્ય ધન્ય થઈ જવાય રે !!!

સંયમ જીવન સધાય રે, અપ્રમત્ત ધ્યાન ધરાય રે,

ક્ષપક શ્રેણી મંડાય રે, કેવલ ગ્યાન લહાય રે !!!

પ્રભુ શરણુ જો ગ્રહાય રે, સૌના મન વચન કાય રે,

પ્રભુ પ્રેમ માં તણાય રે, દુ:ખ નો દરિયો તરાય રે !!!

આપણા થી કાંઇ ના થાય રે, પ્રભુ દ્વારા બધુ કરાય રે,

દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે, ગુરુ જણ પુઆ થી પમાય રે !!!

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

solving rubik's cube - some basic equations

2010-10-16T21:09:00.001-07:00

cube:

D L D' L' D' F' D F

F U R U' R' F'

L U' R' U L' U' R U2

R U R' U R U2 R' U2 or R' U' R U' R' U2 R U2

R2 U F B' R2 F' B U R2 or R2 U' F B' R2 F' B U' R2

link:

http://peter.stillhq.com/jasmine/rubikscubesolution.html

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Fw: Nav Pad Oli

2010-10-16T09:44:00.000-07:00

http://www.jainuniversity.org/oli.aspx

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

2010-10-15T11:37:00.000-07:00

Quote:

No one can ruin your day without YOUR permission.

Story:

Unsung Hero: Vipul Thaker

This article is dedicated to one of the many unsung heroes bringing about a change. His name is Vipul Thaker, a simple man with simple dreams. Without going into his background, let me start from one of his birthdays. It was on that day when he decided he wanted to do something different. He decided to educate a Rabari (a tribe in Gujarat) child. A makeshift classroom was created on the terrace of his two bedroom house. As days passed by, Vipul went on to explore the talent in the slum surrounding his housing society. A few more students joined his class and subsequently the classroom was shifted to a light post on a nearby road. His class had no roof and was hence exposed to the harsh elements of the weather. The classes went on nevertheless. Every evening at around 09.00 pm the class would commence.

Within one year Vipul had around twenty children who worked in the day time and regularly attended his evening classes.

Looking at the progress of this informal school, the parents who belonged to the Rabari community came to his aid. They gifted Vipul with an empty hut to which the classes now moved. Of all the problems that Vipul faced, one was that of gender discrimination. The girls were not allowed to study. After much persuasion from Vipul, the parents were convinced and the girls walked in for the very first time. Within a month their strength doubled.

The important thing, dear readers, is that this man and many more like him are actually striving to provide an identity to these children. They are providing a platform through which these children can express their ideas and needs.

Vipul and thousands of such grassroots revolutionaries are working towards bringing a constructive change in the society and we salute them for their relentless work in making a better India.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

2010-10-08T18:13:00.000-07:00

Quote:

"Everything in this world can be seen as you wish to. Good or Bad; and how you look up to them is all up to you."

Story:

You Reap What You Sow
--posted by Jay on Aug 6, 2009

The man slowly looked up. This was a woman clearly accustomed to the finer things of life. Her coat was new. She looked like she had never missed a meal in her life. His first thought was that she wanted to make fun of him, like so many others had done before.

"Leave me alone," he growled... To his amazement, the woman continued standing. She was smiling -- her even white teeth displayed in dazzling rows.

"Are you hungry?" she asked.

"No," he answered sarcastically. "I've just come from dining with the president.. Now go away."

The woman's smile became even broader.

Suddenly the man felt a gentle hand under his arm. "What are you doing, lady?" the man asked angrily. "I said to leave me alone.

Just then a policeman came up. "Is there any problem, ma'am?" he asked..

"No problem here, officer," the woman answered. "I'm just trying to get this man to his feet. Will you help me?"

The officer scratched his head. "That's old Jack. He's been a fixture around here for a couple of years.. What do you want with him?"

"See that cafeteria over there?" she asked. "I'm going to get him something to eat and get him out of the cold for awhile."

"Are you crazy, lady?" the homeless man resisted. "I don't want to go in there!" Then he felt strong hands grab his other arm and lift him up.

"Let me go, officer. I didn't do anything.."

"This is a good deal for you, Jack," the officer answered. "Don't blow it." Finally, and with some difficulty, the woman and the police officer got Jack into the cafeteria and sat him at a table in a remote corner. It was the middle of the morning, so most of the breakfast crowd had already left and the lunch bunch had not yet arrived.

The manager strode across the cafeteria and stood by his table. "What's going on here, officer?" he asked."What is all this, is this man in trouble?"

"This lady brought this man in here to be fed," the policeman answered.

"Not in here!" the manager replied angrily. "Having a person like that here is bad for business."

Old Jack smiled a toothless grin. "See, lady. I told you so. Now if you'll let me go. I didn't want to come here in the first place"

The woman turned to the cafeteria manager and smiled. "Sir, are you familiar with Eddy andAssociates, the banking firm down the street?"

"Of course I am," the manager answered impatiently. . "They hold their weekly meetings in one of my banquet rooms."

"And do you make a goodly amount of money providing food at these weekly meetings?"

"What business is that of yours?"

I, sir, am Penelope Eddy, president and CEO of the company." "Oh.."

The woman smiled again.. "I thought that might make a difference." She glanced at the cop who was busy stifling a laugh.. "Would you like to join us in a cup of coffee and a meal, officer?"

"No thanks, ma'am," the officer replied. "I'm on duty."

"Then, perhaps, a cup of coffee to go?"

"Yes, ma'am. That would be very nice."

The cafeteria manager turned on his heel. "I'll get your coffee for you right away, officer."

The officer watched him walk away. "You certainly put him in his place," he said.

"That was not my intent. Believe it or not, I have a reason for all this."

She sat down at the table across from her amazed lunch guest. She stared at him intently.

"Jack, do you remember me?"

Old Jack searched her face with his old, rheumy eyes.. "I think so -- I mean you do look familiar."

"I'm a little older perhaps," she said.. "Maybe I've even filled out more than in my younger days when you worked here, and I came through that very door, cold and hungry."

"Ma'am?" the officer said questioningly. He couldn't believe that such a magnificently turned out woman could ever have been hungry.

"I was just out of college," the woman began. "I had come to the city looking for a job, but I couldn't find anything. Finally I was down to my last few cents and had been kicked out of my apartment.. I walked the streets for days. It was February and I was cold and nearly starving. I saw this place and walked in on the off chance that I could get something to eat."

Jack lit up with a smile. "Now I remember," he said. "I was behind the serving counter. You came up and asked me if you could work for something to eat. I said that it was against company policy."

"I know," the woman continued. "Then you made me the biggest roast beef sandwich that I had ever seen, gave me a cup of coffee, and told me to go over to a corner table and enjoy it. I was afraid that you would get into trouble. Then, when I looked over and saw you put the price of my food in the cash register, I knew then that everything would be all right."

"So you started your own business?" Old Jack said.

"I got a job that very afternoon. I worked my way up. Eventually I started my own business that, with the help of God, prospered.." She opened her purse and pulled out a business card. "When you are finished here, I want you to pay a visit to a Mr.. Lyons. He's the personnel director of my company. I'll go talk to him now and I'm certain he'll find something for you to do around the office.." She smiled. "I think he might even find the funds to give you a little advance so that you can buy some clothes and get a place to live until you get on your feet. If you ever need anything, my door is always open to you."

There were tears in the old man's eyes. "How can I ever thank you?" he asked. "Don't thank me," the woman answered. "To God goes the glory ... He led me to you."

Outside the cafeteria, the officer and the woman paused at the
entrance before going their separate ways. "Thank you for all your
help, officer," she said.

"On the contrary, Ms. Eddy," he answered. "Thank you. I saw a miracle today, something that I will never forget. And ... and thank you for the coffee."

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Reality Poses No Danger

2010-10-05T12:08:00.001-07:00

Things that are real pose no danger to the mind. The real dangers in the mind are our delusions, the things we make up, the things we use to cover up reality, the stories, the preconceived notions we impose on things. When we're trying to live in those stories and notions, reality is threatening. It's always exposing the cracks in our ideas, the cracks in our ignorance, the cracks in our desires.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

જેનાથી હું અમૃતા ન થાઉં એને મેળવીને હું શું કરું ?

2010-10-04T14:06:00.000-07:00

some excerpt from article on ReadGujarati.com:

સ્મૃતિકાર યાજ્ઞવલ્ક્યનું નામ ભારતમાં જાણીતું છે. એ મહાન તપસ્વી હતા, વિદ્વાન હતા, ચિંતક હતા, એમણે એવી યોગ્યતા સિદ્ધ કરી હતી કે એમના માટે જીવનમાં કશું દુર્લભ નહોતું રહ્યું. ભૌતિક સુખસંપત્તિ પણ સામે ચાલીને આવી મળી હતી. એમને બે પત્નીઓ હતી. કાત્યાયની અને મૈત્રેયી.

તે યુગમાં જાગ્રત ગૃહસ્થો છેવટે સંસાર છોડી દેતા. યાજ્ઞવલ્ક્યના હૃદયમાં વૈરાગ્ય દઢ થયો. એમણે પોતાની સંપત્તિના બે સરખા ભાગ કર્યા. એક કાત્યાયની માટે, બીજો મૈત્રેયી માટે. ઈચ્છાવર પામેલી કાત્યાયનીએ પતિએ વહેંચી આપેલો ભાગ સ્વીકારી લીધો. મૈત્રેયી વિચારમાં પડી ગઈ. આ સંપત્તિ લઈને હું શું કરું ? એ મારી સાથે હશે તેથી મને શો ફાયદો થશે ? શું મારા મનને શાંતિ મળશે ? મારો ચૈતસિક વિકાસ થશે ? મને મુક્તિનો અનુભવ થશે ? હું મૃત્યુના ભયને તરી જઈશ ખરી ? એણે મનીષી પતિને પૂછ્યું :
'આ સંપત્તિ મળવાથી હું 'અમૃતા' બનીશ ?'
યાજ્ઞવલ્ક્યે કહ્યું : 'ના, આ સંપત્તિથી તારાં સુખસગવડ સચવાશે, ભરણપોષણની તને ચિંતા નહીં રહે પણ એથી કંઈ તું અમૃતા નહીં થઈ શકે.' આટલું જાણ્યા પછી મૈત્રેયીને પેલો જાણીતો પ્રશ્ન ઉદ્દભવ્યો છે :
'યેન અહં ન અમૃતા સ્યામ, કિમઈવ અહં તેન ફર્યામ ? – જેનાથી હું અમૃતા ન થાઉં એને મેળવીને હું શું કરું ?'

જે મુક્તિ મૃત્યુ પછી મળે એમ હોય એમાં ગૌતમ બુદ્ધને રસ ન હતો. જીવનના બે છેડા વચ્ચે જ તમારે આત્મિક શાંતિ પ્રાપ્ત કરવાની હોય છે, સ્વસ્થ થવાનું હોય છે. પ્રેમ અને વાત્સલ્ય એ સ્ત્રીને મળેલાં એવાં મોટાં વરદાન છે કે એ બાબતે પુરુષ એની બરાબરી કરી શકવાનો નથી. સમર્પણ પુરુષ કરશે તો એ મોટે ભાગે અધૂરું હશે. પૂર્ણ સમર્પણની પરિસીમા સુધી સ્ત્રીનું હૃદય વિકસી શકે એની શક્યતા વધુ હોય છે.

આજના આ સંદર્ભમાં પ્રેમ, વાત્સલ્ય અને માનવમૂલ્યો પ્રત્યેનું સમર્પણ, આ 'અભૌતિક માયા' એ જ મુક્તિની પૂર્વશરત છે. 'અમૃતા' થવું એટલે 'અભયા' થવું. 'સ્વસ્થ' થવું, આત્મસ્વરૂપ થવું, સંપૂર્ણ જાગૃતિની દિશામાં આગળ વધવું. આત્મવિજ્ઞાનની પ્રાપ્તિ એ જ મુક્તિની પૂર્વભૂમિકા.

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

2010-10-01T12:32:00.000-07:00

Quote:

The more you lose yourself in something bigger than yourself, the more "energy" you will have.

Story:

Positive and Negative Stories about Energy:

First Story: Dirty Secret of Search Engines:

Google serves up approximately 10 million search results every hour.

How much does a web search cost? You don't pay up front, but there are non-monetary costs nevertheless.

IT research firm Gartner estimates Google's data centres contain nearly a million servers, each drawing about 1 kilowatt of electricity.

So every hour Google's engine burns through 1 million kilowatt-hours.

Hence, it turns out that one search has the same energy cost as turning on a 100-watt light bulb for an hour.

Let's Be The Change and Every time we do a search, let us be mindful.

Second Story: A Gym Powered By Sweat:

A US gym has installed specially-adapted exercise bikes that recycle energy generated by people as they work out.

The Green Microgym in Portland, Oregon, aims to be a carbon neutral exercise facility through the use of solar power and human-generated energy from clients as they pedal and run.

Thus far, it helps power things like the DVD player and air conditioning, but owners are soon expecting the entire gym to run solely on member-generated energy.

A beautiful thought:
The day will come when, after harnessing space, the winds, the tides and gravitation, we shall harness the energies of love. And on that day, for the second time in the history of the world, we shall have discovered fire. --Pierre Tielhard de Chardin

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

Ego and Sincerity

2010-09-28T15:03:00.000-07:00

For the ego is clever and artful in the ways of deception, and only the honesty and genuineness of our ineffable being are beyond its influence. At each step and with each breath we are given the option of acting and responding, both inwardly and outwardly, from the conditioning of egoic consciousness which values control and separation above all else, or from the intuitive awareness of unity which resides in the inner silence of our being.

Without sincerity it is so very easy for even the greatest spiritual teachings to become little more than playthings of the mind. In our fast-moving world of quick fixes, big promises, and short attention spans, it is easy to remain on a very surface level of consciousness without even knowing it. While the awakened state is ever present and closer than your feet, hands, or eyes, it cannot be approached in a casual or insincere fashion. There is a reason that seekers the world over are instructed to remove their shoes and quiet their voices before entering into sacred spaces. The message being conveyed is that one's ego must be "taken off and quieted" before access to the divine is granted. All of our ego's attempts to control, demand, and plead with reality have no influence on it other than to make life more conflicted and difficult. But an open mind and sincere heart have the power to grant us access to realizing what has always been present all along.

--by Adyashanti

"Even This Moment Will Change."
"I am not the body. The body is not mine."
"Shivmastu Sarva Jagatah" - May the entire Universe attain Bliss.

shahsahil

nice one

nice one - prabhu na divaanaa thavaanu chhe

nice one...

good one

good read - જો આ હોય મારું અંતિમ પ્રવચન – ધીરુબહેન પટેલ

જો આ હોય મારું અંતિમ પ્રવચન – ધીરુબહેન પટેલ

Fw: મારુ હોવું બસ છે

મારુ હોવું બસ છે – આગંતુક

geet - some old , some new

Fw: good read

A drop of compassion

Downside to Efficiency Based Economy

good ones

Fw: jiv maitri, shivamstu...

Pratima ji of Derasar at Ulsoor Lake Bangalore

Fw: Tapovan Day School Info

Fw: good ones

પૂર્વાગ્રહ વિના નું હકારાત્મક આનંદમય જીવન ...

honesty

શાશ્વત અસ્તિત્વ

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

For Every Love There Is A Heart

For Every Love There Is A Heart

For every beauty there is an eye somewhere to see it.For every truth there is an ear somewhere to hear it.For every love there is a heart somewhere to receive it.

Author : Ivan Panin

બાળગીત

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

Why Prabhu is waiting to give Samkit and other great gifts to us

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

various reading

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

સુવિચાર

nice graph... about talking vs. knowing

We are being asked to take a Leap of Faith

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

Fw: Blessings - Prabhu Krupa

Life's Blessings

I cried because I had no shoes;Till I saw a man with no feet.Life is full of blessings.Sometimes we're just to blind to see them.

અત્તરિયાને – બાલમુકુન્દ દવે

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

Fw: Guru mahima

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

Fw: ઓગળતું અસ્તિત્વ

વિચારો

thought

मन लागो मेरो यार फ़कीरी में ॥ - संत कबीर

poem

હવાથી પણ છૂટીએ – સુધીર પટેલ

from blog reading : the corporation - the madness

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

Fw: good video

Fw: good poems

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

Mrutyu and Jindagi nu Abhimaan

Fw: sadvichar

Fw: liked this read from some blog

reading here and there

વિચાર – શ્રી રામકૃષ્ણ પરમહંસ

શ્રદ્ધા

દેવ ગુરુ ધર્મ પસાય રે...

solving rubik's cube - some basic equations

Fw: Nav Pad Oli

Weekly Quote and A Story to Brighten Your Week

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

Reality Poses No Danger

જેનાથી હું અમૃતા ન થાઉં એને મેળવીને હું શું કરું ?

Weekly Quote and A Story To Brighten Your Week

Ego and Sincerity

--by Adyashanti

For every beauty there is an eye somewhere to see it.
For every truth there is an ear somewhere to hear it.
For every love there is a heart somewhere to receive it.

I cried because I had no shoes;
Till I saw a man with no feet.

Life is full of blessings.
Sometimes we're just to blind to see them.